2011/Feb/24

 

พีเอ้ มันจีบกันไม่เลิกจริงๆ (เง้อ) เลยต้องต่อฟิกเล๊ยยย (ฮ่าๆ)

 

แต่ตอนนี้ยังไม่มีอะไรมากอ่า จินคาเมะ เยอะอยู่ แถมยังดราม่ากันไม่เลิก

 และ

 

เลยมาหนึ่งวัน ไงก็

^^ Happy Birthday ... wish you have a happy life nee... Kame-chan~~~~~

 

 

down to fic....GO!

 

 

.

.

.

.

.

(มีย้อนของเก่าเล็กน้อย อิอิ)

 

 

The Thousand Nights…

 

พันทิวา 

 

 

Author : Hanabi / Lunabi

Pairing : PiDa    (YamaPi & Ueda)  and Akame (Jin & Kame)

Declare : เป็นฟิกอิงวงที่ข้าพเจ้ามั่วสถานการณ์ขึ้นเองนะเจ้าคะ แต่เหตุการณ์เกิดช่วงคัตตุนกำลังทัวร์ BtRที่ต่างจังหวัด ยามะพีกำลังแสดงละครเรื่อง BB จินยังอยู่กะคัตตุน(ความจริงที่เจ็บปวด ว๊ากก)

Summary : ภาคต่อของ  Thousand Or One Night : พันทิวา...หนึ่งราตรี เรื่อง ฮาๆของ ยามะพีแห่ง NewS ที่บังเอิญไปสะดุดมุกตัวเองที่ห้องทัตสึยะ U of  KAT-TUN จนเกิดเรื่องขึ้น จากฮาเลยจบลงที่ดราม่าของทั้งคู่ รวมไปถึงจินกับคาเมะที่ดูเหมือนจะไม่หวานเหมือนในตำนานที่(ยามะพี)เล่าขาน เสียแล้ว

 

 

************************

 

 

Thousand Nights…

 

Part 2.2  Confused Night

 

 

 

ทางด้านทัตสึยะที่เดินออกมาทำท่าหงุดหงิดฮึดฮัดเตะใส่ตู้กดน้ำทั้งที่ไม่มีเงินติดตัวออกมาสักเยน

...ก็ไม่ได้ตั้งใจจะมากินน้ำเพื่อดับไฟ แต่มันเหม็นหน้าใครบางคนจนอยากออกมาระบายลงที่อะไรก็ได้ให้หายหงุดหงิดก็แค่นั้น

 

                “เป็นอะไรไป”

                เสียงคุ้นดังมาจากข้างหลัง ไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าเป็นใคร

                “เปล่า ไม่มีอะไร” พยายามคุมน้ำเสียงให้นิ่ง กอดอกพยายามตั้งสติไม่ให้แสดงอารมณ์ออกไปมากกว่านี้แต่ดูจะเป็นเรื่องยาก เมื่อยู่ต่อหน้าคนที่รู้จักกันมานานกว่าสิบปีอย่างคาเมนาชิ คาสึยะ

               

                คาเมะถอนหายใจ มองคนที่ยังปากแข็งยืนหันหลังให้ก่อนถามออกไปอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เล่นเอาคนฟังชะงักนิ่ง

                “คนไหน?...”

               

                ทัตสึยะหันมามองทันทีอย่างไม่เข้าใจในความหมาย...ไม่แน่ใจว่า คาเมะกำลังต้องการคำตอบแบบไหนยังไงกันแน่

 

                “นิชิกิโด หรือ ยามะพี” ..ความจริงยังมีอีกชื่อที่คาซึยะอยากจะพูดออกไป แต่ก็ทำไม่ได้ถ้ามันจะเป็นการทำร้ายหัวใจของตัวเองมากไปกว่านี้

 

                ทัตสึยะเกือบจะตะโกนตอบชื่อที่อยู่ในใจซึ่งห่างไกลกับคนที่คาเมนาชิคิด แต่สุดท้ายก็ได้แต่ส่ายหน้าหลบสายตาหนีแล้วหันหลังให้เหมือนเดิม

เพราะมันยังไม่พร้อมจะพูดความจริงอะไรออกไปในตอนนี้

                “บ้าไปกันใหญ่แล้ว” เสียงบ่นหงุดหงิดพ่นใส่ตู้น้ำทำเอาคาเมะถอดหายใจ

 

            “อย่าก้าวผิด จนออกจากกรงนี้ไปไม่ได้ล่ะ” คำพูดลอยๆดูไม่เจาะจงอะไรของคาซึยะพอเรียกให้ร่างบางหันเหความสนใจจาก เครื่องอัตโนมัติตรงหน้ามามองหน้าเพื่อนร่วมวงได้อีกครั้ง

                คราวนี้ไม่ต้องบอกก็พอรู้ว่าคาเมนาชิหมายถึงอะไร น่าแปลกที่เข้าใจมันได้อย่างง่ายดาย

 

                “โชคร้ายแฮะที่ดูเหมือนฉันถูกดึงเข้ามาแล้วล่ะ แต่กำลังพยายามหาทางออกอยู่”

            …แล้วก็ดูผลจะออกไปในทางเลวร้ายไม่แพ้นายด้วยล่ะ คาเมะ…การจะรักใครสักคนนี่มันยากขนาดนี้เลยหรือไงนะ

                “ถ้าหาได้แล้วก็บอกด้วยนะ เพราะฉันก็กำลังหาทางหนีออกไปเหมือนกัน” คำพูดราวกับจะหัวเราะเยอะตัวเอง เล่นเอาทัตสึยะหันมาทำหน้าไม่เข้าใจ

 

                “นายเคยถามใช่ไหม ว่าทำไมไม่ทำอะไรสักอย่าง หรือไม่ก็...เลิก...”

                “คาเมะ!” ทั้งๆที่ตอนแรกก็อยากให้เลิกๆกันไปจะได้หมดเรื่อง แต่ลึกๆแล้วก็รู้สึกใจหายไปด้วยอยู่ดี

                “ฉันกำลัง เลิกทำมันซะ เลิกมันทั้งหมดนี่ล่ะ”

                “มันจะดีแน่หรอ?”

                “กลับไปเริ่มที่หนึ่ง น่าจะดีกว่าไม่เหลืออะไรเลย ว่าไหม เหมือนตอนที่หมอนั่นกลับมาจากอเมริกาใหม่ๆไง” ดวงตาคู่สวยของคาเมะดูเลื่อนลอยอย่างบอกไม่ถูก ความเจ็บปวดเมื่อครั้งอดีตดูจะยังตามตอกย้ำไม่ยอมจางหาย

 

                 ทัตสึยะขมวดคิ้วไม่สบายใจกับการตัดสิ้นใจครั้งนี้ของคาเมนาชิ ไม่รู้ว่าควรจะเห็นด้วยหรือห้ามกันดีเพราะเรื่องทั้งหมด ยอมรับว่าเข้าใจและรับรู้เพียงแค่ครึ่ง ยังไงความรักก็ต้องเป็นคนสองคนตัดสินใจเองเท่านั้น

                ...แล้วตัวเองเล่า จะจัดการความรู้สึกที่ยังค้างคานี้ยังไง...

 

            “จะไม่พูดอะไรบ้างหรอ ถ้าฉันเลิกกับจินจริงๆ...นายจะทำยังไง”

                “เห๊!” เหมือนจะตามไม่ทันคาเมะขึ้นมาทันที

                ...อย่างเขาต้องทำอะไรด้วยหรอ?

 

                ทัตสึยะยังงงๆตามคาเมะไม่ทันจนไม่ได้ยินแม้เสียงฝีเท้าของคนที่น่าจะกำลังเดินมาทางนี้แบบคาเมะที่เดาได้ว่าใครกำลังมา

               

                คาซึยะสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเดินเข้าไปประจันหน้ากับคนตัวเล็กที่เงย ขึ้นมามองอย่างสงสัยว่าอยู่ๆจะเข้ามายืนใกล้ๆทำไมทั้งที่อยู่ที่เดิมก็ได้ ยินที่พูดชัดเจนดีอยู่แล้ว

                แต่ก่อนจะได้ถามอะไร ใบหน้าหวานของคาเมะก็โน้มเข้ามากระซิบเบาๆที่ข้างหู

                “อยู่นิ่งๆนะ... ขอร้อง”

                หื๊อ?..

                แล้วก็ไม่ทันได้ถามอะไรต่อเมื่อริมฝีปากได้รูปของคาเมะเตะลงที่ริมฝีปากอิ่ม ของตนเบาๆ ทัตสึยะยืนอึ้งปล่อยให้คาเมะจูบนิ่งๆอยู่แบบนั้นตามคำขอแบบทำอะไรไม่ถูก ร่างกายสัมผัสได้ถึงสองแขนเรียวที่กอดไว้หลวมๆ เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนจนถ้าตัดสินใจผลักไสคงเป็นการเสียมารยาทและแล้งน้ำใจ น่าดู

 

                จนเมื่อรับรู้ถึงแรงกระชากลำแขนของคาเมะให้หลุดออกจากเอวไปจึงรู้สึกตัว หากแต่คนที่เจ็บนั้นกลับไม่ใช่ตน

 

                “ทำอะไรน่ะคาเมะ!!!”

เสียงตะโกนของจินบาดหูทัตสึยะ หากแต่คนที่โดนกระชากที่ต้นแขนนั้นดูจะบาดไปถึงหัวใจเลยเสียมากกว่า

 

                ทัตสึยังยังงงๆกับเหตุการณ์ไม่หาย แต่ภาพนัยน์ตาคู่สวยของคาเมะที่ฉายแววกร้าวแต่ก็แฝงความเศร้าไว้ลึกๆที่จ้อง จินเขม็งนั่น ดูจะส่งความเจ็บปวดมาให้รับรู้ได้อย่างไม่รู้ตัว

 

                คาเมะกำมือแน่น เกร็งลำแขนต้านมือแกร่งที่ถูกบีบจนแทบจะแหลกคามือ ทั้งที่จินก็ไม่ได้ออกแรงมากมาย แต่ทำไมมันถึงรู้สึกเจ็บ.. ปวดไปถึงหัวใจ

 

                แขนเรียวสะบัดหลุดจากมือใหญ่ที่เกาะกุมก่อนจะเดินออกไป คาสึยะทิ้งสายตามองนิชิกิโดที่ยืนดูเหตุกาณ์อยู่ ก่อนจะพยายามกลั้นน้ำตาที่จะไหลออกมานั้นแล้วเดินผ่านยามาชิตะที่ยืนนิ่งไม่ ห่างกันนั้นไป

                เรียวยักไหล่อย่างไม่เข้าใจในสายตาของคาเมะ แต่ก็ไม่คิดจะสน

 

                “นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!” จินถามทัตสึยะที่ยังดูอึ้งๆอยู่จนตอบอะไรไม่ถูกได้แต่ส่ายหน้าช้าๆก่อนจะหันหลังให้

                จินถอนหายใจหนักๆก่อนจะวิ่งตามคนที่ตนเพิ่งตะโกนใส่ออกไปบ้าง

 

                “ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ดูเหมือนจะถูกเอาเข้าไปเกี่ยวเข้าซะแล้ว” เรียวเปรยเบาๆ ยักไหลแล้วเดินจากไปเพราะพอเดาได้ว่าคนที่ยังยืนหันหลังให้คงไม่ต้องการตน แน่ในตอนนี้ ขนาดซี้อย่างจินยังไม่สนเลย

                            ซึ่งต่างจากอีกคน...

                หลังจากยืนนิ่งอยู่นาน ยามาชิตะก้าวช้าๆไปหยุดยืนอยู่หลังร่างบางที่ยังกอดอกก้มหน้านิ่งอยู่หน้าตู้กดน้ำเครื่องเดิม

 

 

 

**************

 

 

                “เดี๋ยว คาเมะ!”

                จินวิ่งตามมาทันรั้งลำแขนบางไว้ได้อีกครั้ง แต่คราวนี้คาเมะก็สะบัดหลุดได้ทันควันเช่นกันก่อนหันมาจองหน้าจินเขม็ง

                ...ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าจินจะว่ายังไง...

               

                “นายคิดจะทำอะไร” ร่างสูงขมวดคิ้วยุ่งถามออกไป

                คาซึยะหลุดหัวเราะออกมากมาอย่างช่วยไม่ได้ ทำไมประโยคง่ายๆของจินมันถึงทำให้ปวดใจได้ขนาดนี้กันนะ

                ...ไม่สนใจเลยว่าตนไปจูบกับใครสักนิดเลยหรือไง...

 

                “หึ..ทำไม คนนี้แตะไม่ได้ ?...นี่ฉันด้อยค่ากว่าทัตจังอีกหรือไง...น่าสมเพชชะมัด”

                คำพูดตัดพ้อทำเอาจินขมวดคิ้วมากกว่าเดิม

                “ฉันไม่เคยเอานายไปเทียบกับใคร”

                คาเมะกัดริมฝีปากแน่น...มันจะน่าดีใจไหนนะ?

                “ไม่เปรียบหรือไม่สนใจกันแน่..ตกลงฉันเป็นอะไรสำหรับนายห๊า! จิน..ตอบฉันมาสิ!! ที่คบกันอยู่ทุกวันนี้มันคืออะไรกัน!!!” เสียงตะโกนดังลั่นพร้อมมือบางที่ดันอกแกร่งนั่นเต็มแรง

                “อย่าทำแบบนี้คาเมะ..”

                จินหลับตาแน่นขณะที่มือแกร่งกำข้อมือบางหยุดการดื้อดึงดันที่เหมือนจะทำให้เจ็บไปถึงขั้วหัวใจ

                “ทำไม!!..ทำไมฉันจะทำไม่ได้ ทีนายยังทำได้.. ทำอะไรไว้บ้าง! แล้วจะทำอะไรอีก!...บอกฉันมาสิอาคานิชิ”

                “คาซึยะ! พอได้แล้ว” น้ำเสียงที่ตะโกนตอบแรงไม่แพ้กัน

                “ทำไม”

            “ถ้าแค่จะลองใจฉันอีก ก็ขอร้องละเลิกสักที ฉันไม่อยากดึงทัตจังเข้ามาเกี่ยว”

                คาเมะหลับตาแน่นก่อนเบือนหน้าหนี ... หนีความจริงที่อยากจะหนีแต่ก็ไม่เคยเลี่ยงได้สักที... มือเล็กยกขึ้นมาปิดตาแน่นพูดอะไรไม่ออก

 

                “ฉันไม่อยากให้ใครมาเกี่ยวอีกทั้งนั้น กระทั้งโคคิที่ฉันก็ไม่เข้าใจว่านายสองคนกำลังเล่นอะไรกันอยู่ทำอะไรกันอยู่ ต่อหน้าฉัน..อย่านึกว่าฉันตาบอดทำเป็นมองไม่เห็นสิคาสึยะ.. ฉันเคยบอกแล้วว่าไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้...แต่ถ้านายไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร นายจะทำอะไรฉันให้อิสระเต็มที่ แล้วฉันก็มีอิสระเต็มที่อย่างที่เคยตกลงกันไว้เหมือนกัน แต่ขอทัตจังไว้สักคนเถอะ หมอนั่นรับเรื่องแบบนี้ไม่ไหวหรอก...เพราะงั้น…”

                “พอสักทีเถอะจิน!...ถ้าฉันจะบอกว่าทนมันไม่ไหวแล้วละ นายจะว่ายังไงห๊ะ จิน!” คาสึยะหันมาตะโกนลั่นหยุดคำพูดทุกคำที่จะหลุดออกมาจากปากคนที่ตัวเองรักที่ สุด แล้วตอนนี้ก็ทำร้ายกันได้มากที่สุดเหมือนกัน

 

                “แค่รัก...มันไม่พอสำหรับนายหรือไง...คาซึยะ”   จินดึงคนตัวเล็กกว่ามากอดไว้แน่นอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี....อย่างไม่รู้จะ แก้ปัญหานี้ยังไงดี ทางออกที่ดีที่สุดมันอยู่ตรงไหนกัน...

 

                คาเมะเกร็งตัวพยายามจะขืนแต่จินก็กอดไว้แน่น เพิ่งแรงเข้าไปอีกอยู่ดีจนร่างเพรียวขยับไปไหนไม่ได้

                “ถ้ารักฉันจริงๆไม่ได้ ก็ปล่อยฉันไปเถอะจิน”

 

                น้ำตาไหลออกมาจากขอบตาคู่สวย คาสึยะกอดตอบร่างสูงไว้แน่นเช่นกัน...ราวกับจะรักษาสัมผัสนี้ไว้เป็นครั้ง สุดท้าย...จินก็กระชับอ้อมแขนกอดนิ่งอยู่อย่างนั้น ร่างสูงซุกหน้าลงไปที่ซอกคอขาวแนบใบหน้ากับกลุ่มผมและกลิ่นหอมที่คุ้นเคยแต่ กำลังจะเลือนหายไปถ้าปล่อยให้ร่างนี้หลุดมือ

 

                ... ใครเคยเห็นน้ำตาจินบ้าง...คนที่ห่างจากการเสียน้ำตามาเนิ่นนานเพราะความหยิ่งทะนง แต่วันนี้จินไม่เสียดายที่จะปล่อยมันออกมา

 

                ปัญหาต่างๆมันเริ่มต้นจากตรงไหน ความไม่เข้าใจที่ไรคำตอบ วังวนแห่งความรักที่ดึงคนรอบข้างเข้ามาเกี่ยว ดังโซ่หนามที่รัดแน่นเข้า...เมื่อไหร่กันที่รักเปลี่ยนเป็นยาเสพติด...รอ เวลาให้โทษ..ให้ความเจ็บปวดจนแทบทนไม่ได้แบบนี้

 

 


                                Love, Dreamin', Eternity, Hope.
                                   Tear drop, so everything…
                                              Bye-Bye,

                                Only lonely your tear drop.

 

                                ความรัก ความฝัน ความหวัง ชั่วนิรันดร์

                                                หยาดน้ำตา

                                           ทุกอย่าง...จากไป...

 

                                     เดียวดายอยู่กับคราบน้ำตา

 

 

 

 

****************

 

 

 

 

                ทัตสึยะรู้สึกตัวเมื่อรับรู้ถึงลำแขนแกร่งค่อยๆยกขึ้นยันตู้อัตโนมัติกักขัง ร่างเล็กๆของตนไว้ให้ตกอยู่ในวงแขน ยามะพีไม่กล้าแม้แต่จะกอดหรือแตะต้องคนตรงหน้า กลัวว่าถ้าสัมผัสมากเกินไปเหมือนที่เคยควบคุมอารมณ์ไม่ได้จะเผลอทำเรื่อง เข้าให้อีก แต่สุดท้ายใบหน้าคมก็ก้มลงจดหน้าผากไว้ที่ไหล่บางเบาๆ

 

                “นี่นายกำลังทำอะไรอยู่..เป็นเพราะฉันหรือเปล่า” น้ำเสียงทุ้มดังอยู่ใกล้ๆแต่ทัตสึยะกลับไม่รู้จะตอบไปว่าอะไรดี เพราะตัวเองก็ยังไม่รู้ว่าทำอะไรลงไปเหมือนกัน ความสับสนวุ่นวายที่เกิดนี้เพราะใครหรืออะไรกันแน่ก็ยังไม่เข้าใจ

 

                “พ่อมดกำลังพยายามรักให้เป็นอยู่นะ ตามที่เจ้าหญิงต้องการเลย เพราะงั้นขอร้องล่ะ อย่าเป็นเหมือนฉันเลย…อย่าทำเป็นเหมือนรักใครง่ายๆ..ปล่อยคาเมนาชิไปเถอะ ...ฉันขอร้องล่ะ”

                ทัตสึยะหันกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงทันที

                “รักใครนะ!?...นายกำลังคิดว่าฉันจะเลวขนาดแย่งคนรักของเพื่อนเลยหรอ” ดวงตาคู่สวยจ้องหน้ายามะพีอย่างไม่เชื่อ

                “ก็มันเป็นไปได้ หรือว่าไม่ใช่... ที่เล็งไว้เป็นไอ้เรียวมันต่างหาก?”

                ยิ่งพูดยิ่งไปกันใหญ่ อารมณ์ใดพาไปให้พูดแบบนั้น

                และยิ่งพูดเหมือนยิ่งเพิ่มอารมณ์เดือดให้ร่างบาง

                มือเล็กกำแน่นหมายจะชกเข้าที่หน้าหล่อๆเสียให้หายแค้น แต่ด้วยความจำกัดของพื้นที่ที่ตนถูกล๊อกอยู่ในวงแขนแกร่ง แค่ยกขึ้นมาก็โดนรวบข้อมือดันไว้ไปติดตู้น้ำนั้น แรงจนแผ่นกระจกหนาใสแทบแตกเป็นเสี่ยง

                เมื่ออาวุธร้ายใช้ไม่ได้ ปากจึงเตรียมด่าแต่สุดท้ายก็โดนหยุดไว้ด้วยริมฝีปากอิ่มของยามาชิตะที่ประกบ ลงมาอย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ดันคนตัวเล็กกว่าไปจนชนตู้หนาลำแขนแกร่งข้างที่ว่างจากการกำแน่น ที่ข้อมือเล็กยกขึ้นกันศีรษะเล็กไม่ให้กระแทรกกับกระจกแข็งด้านหลัง แรงกระแทกเสี่ยงดังสนั่นแต่โชคดีที่ ณ ตรงนั้นไม่มีใครอยู่

                ยามะพียังกดริมฝีปากตัวเองลงป้อนสัมผัสแนบแน่นไม่สนใจแรงประท้วง ข้อมือบางเกร็งแน่นพยายามต้านดันร่างที่หนากว่าสุดแรงแต่ดูเหมือนแรงต้านจะ ยิ่งเป็นการเพิ่งแรงกดได้ดีเหมือนกัน

                จูบอันหนักหน่วงยังดำเนินต่อไปเพราะยามะพีไม่คิดจะปล่อยคนที่ยังดื้อดึง หลุดไปง่ายๆ ริมฝีปากอิ่มยังถูกขยี้ไร้ซึ่งความอ่อนโยน และแม้แรงต้านจะอ่อนลงแล้วแต่ความเร่าร้อนจากรสสัมผัสยังยั่วยวนให้เรียว ลิ้นร้อนตักตวงความต้องการนี้ไว้แบบเท่าไหร่ก็ไม่พอ จนเมื่อคนในวงแขนเริ่มยืนไม่อยู่ ร่างสูงจึงจำใจปล่อยละออกมามองใบหน้าสวยที่เหนื่อยหอบหายใจไม่ทันนั้นอย่าง เสียดาย

 

                “พอใจหรือยัง!” แรงหอบยิ่งมากขึ้นราวกลับเพราะบวกความไม่พอใจเข้าไปอีก

                สองสายตายังจ้องมองกันนิ่ง ก่อนที่จะเป็นคนตัวเล็กกว่าที่พูดต่อ

                “ความจริงอาละดินก็มีสิทธิที่จะเลือกนะ เจ้าหญิงก็เช่นกัน ถ้าจะรักกันมันก็ถูกต้องตามท้องเรื่องอยู่แล้วนี่...ยักษ์จะมายุ่งอะไร! พ่อมดจะมามีปัญหาอะไรได้เล่า! ห๊ะ!”  คนพูดกัดปากแน่นนัยน์ตาคู่สวยจ้องร่างสูงตรงหน้าเขม็งอย่างไม่ยอมแพ้

 

                “ไม่มี” เพราะตอนนี้พ่อมดไม่มีสิทธิอะไรในตัวเจ้าหญิงทั้งนั้นจริงๆ

                “งั้นก็เลิกยุ่งกับฉันสักที ถ้าคิดแค่อยากจะเอาชนะละก็”

                แล้วทัตสึยะก็สะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมก่อนเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

 

                ความเงียบเข้าปรกคลุมพื้นที่ไปชั่วขณะ จนยามาชิตะต้องระบายความตึงเครียดด้วยการเตะไปที่ตู้กดน้ำอัตโนมัติเจ้ากรรม เต็มแรง ขวดชากาแฟน้ำอัดลมที่ตังโชว์อยู่สั่นสะท้านแต่ยังไม่ถึงกับมีรสไหนร่วงลงมา เป็นเครื่องสังเวยความโกรธของร่างสูง

 

                “แล้วจะให้ฉันทำยังไง!... นายจะให้ฉันทำยังไงเล่าห๊ะ!!” ทรุดลงนั่งเอามือกุมหัวก่อนจะขยี้ผมที่หยิกให้ฟูไรทิศทางเข้าไปอีก

               

                ยามะพีหยุดคิดไปได้สักพักจมอยู่กับความคิดและเรื่องราวที่ผ่านมาราวกับ พยายามเรียบเรียงความคิดประกอบความรู้สึกของตัวเองก่อนพยักหน้าช้าๆเมื่อ ตัดสินใจอะไรบางอย่างได้

 

                “การหนีก็ไม่มีอยู่ในพจนานุกรมฉบับของโทโมฮิสะคนนี้ซะด้วย …เอาวะ เมื่อยังหาคำตอบไม่ได้ ก็วิ่งชนไปจนกว่าจะเจอทางออกแล้วกัน”

 

           

 

 

 

...................................................

เอวัง.... มะพีวิ่งหาทางออก แต่คนแต่งเจอทางตัน...ช่วงนี้เหมือนจะมีแต่อาคาเมะ ซึ่งยิ่งต่อยิ่งรันทด นี่ฉันโกรธาจินมันขนาดนี้เลยหรอเนี่ย ฮ่าๆ (ยกเลิกออเดอร์ที่สั่งดีวีดีเหลืองทองมันซะดีมะ ชริๆ)

แต่ช่วงนี้มะพีมาแรงแซงทางโค้งอย่างยิ่ง แยบซ้ายปล่อยขวาตรงเข้าหน้าตลอด ฮ่าๆ นู๋เอ้เอ้ย อย่าขึ้นริงแพ้ทางเค้านะลูกกกก ยิ่งแอบปลื้มชื่นชมอยากให้เค้ามาเป็น kat-tuny สมาชิกคนที่7อยู่

 

See ya...next  เอิ่ม...next wing up...มารอดูกันสิว่าทัตจังทวงดีวีดีอะไรยามะพี

 

 

Comment

Comment:

Tweet


กี๊ดดดดดดด เอาเลยพี แบบนี่วิ่งพุ่งชนเต็มที่เลย ไม่ต้องผ่่อนแรง ใส่เกียร์สู้ๆๆๆๆ มะพีๆสู้ๆๆ มะะีสู้ตาย
คาเมะจ๋า ยิ่งหาทางออกให้ตัวเองดูจะยิ่งเดินเป็นเขาวงกตนะเนี่ย เฮ้อ คู่นี่ sad smile
#10 by sora (58.9.163.29) At 2011-04-29 21:13,
มาตามสัญญาแล้ว
สงสารทัตจังไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรกะเขาเลย
แต่ก็โดนเขาดึงไปร่วมวงด้วยตลอด
แล้วทีนี้ปัญหาจะยิ่งแก้ยากขึ้นอีก
ในเมื่อคาเมะก็ไม่ยอมเข้าใจจินแบบถูกๆ
จินก็ไม่เคลียร์กะน้องสักที
คู่นี้คงยืดเยื้ออีกนาน
ส่วน พี ในเมื่อคิดได้แล้วก็ลุยเลย
จีบทัตจังให้ได้นะ
คาเมะจะได้ตาสว่างเข้าใจจินและทัตจังสักที.....
#9 by minri (58.8.42.2) At 2011-03-01 00:27,
กรี๊ด รออ่านมานานแล้ว
ขอเม้นท์เปิดเรื่องไว้ก่อนนะคะ
เดี่ญวอ่านจบแล้วมาเม้นท์ให้อีกรอบนะ
พอดีอยู่ออฟฟิศต้องรีบไปทำงานข้างนอก
เปิดมาเจอเรื่องนี้มาลงต่อ
เลยมาขอให้กำลังใจไรท์เตอร์ก่อน
#8 by minri (203.155.29.220) At 2011-02-28 09:21,
พีซัง...เริ่มเรื่องเองก็ต้องหาทางออกให้ด้วยนะ
จะหาทางเจอในแบบไหนกัน~~~cry
สงสารทัตจังนะ อยู่เฉยๆเรื่องก็วิ่งเข้ามาหา
โดนเข้าใจอะไรผิด คาเมะจังเข้าใจอะไรกันแน่เนี่ย~~~

เชียร์หลากหลายคู่ให้ได้เลือกทางที่ดี
หวังว่าจะได้ทางที่ดีกันนะ!!! surprised smile
#7 by Mitsumeteitai (124.122.138.76) At 2011-02-27 21:23,
555

กว่าจะได้เข้ามาอ่าน
โกเมนเนะพี่นัท น้องแอบยุ่งอ่ะ

แล้วก็อาริงาโตะค่า แม้จะอคาเมะรันทดเยอะหน่อย
แต่ในที่สุดยามะพีก็ตัดสินใจวิ่งวน(??) วิ่งชนแล้ว

อันที่จริงเหมือนมันเข้าใจผิดกันไปเองมากกว่านะ
แต่ละคนแค่อีโก้สูง ทิฐิค้ำคอ เลยไม่เปิดอกคุยกันดีๆ
ดีแต่ประชดกันไป ทำความเข้าใจ(เอง)กันไปตลอด

หุหุ รอ wink up เช่นกัน!!
#6 by veenasyamashita At 2011-02-26 12:41,
กรี๊ดดดดดดดดดดเค้าชอบคู่นี้พีเอ้
รีบมาต่อไวๆด้วยนะคะ
#5 by I'm BeBe (223.204.202.228) At 2011-02-26 11:11,
มาแล้วววว เนื้อเรื่องเข้มข้นสนุกสมกับระยะเวลายาวนานที่รอคอย

แต่ว่าสั้น ... มันสั้นไปมั๊ยคะ

เรื่องราวมันชักจะยุ่งเหยิงพัวพันไปกันใหญ่แล้ว

พ่อมดหลงเสน่ห์ของเจ้าหญิงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วสินะ ถึงขั้นสู้ไม่ถอยขี่ไม้กวาดพุ่งชนเลยทีเดียว

#4 by Nalikakeaw's Diary At 2011-02-24 23:01,
มาแล้วววว เนื้อเรื่องเข้มข้นสนุกสมกับระยะเวลายาวนานที่รอคอย

แต่ว่าสั้น ... มันสั้นไปมั๊ยคะ

เรื่องราวมันชักจะยุ่งเหยิงพัวพันไปกันใหญ่แล้ว

พ่อมดหลงเสน่ห์ของเจ้าหญิงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วสินะ ถึงขั้นสู้ไม่ถอยขี่ไม้กวาดพุ่งชนเลยทีเดียว

#3 by Nalikakeaw's Diary At 2011-02-24 23:00,
เย้ๆๆๆๆๆ
มาแล้วๆๆๆ

ตอนนี้แบบมีแต่ความไม่เข้าใจกัน มีแต่น้ำตา
เห้อออ
อคาเมะ มีอะไรค่อยๆพูดกันได้มั้ย อย่าใช้อารมณ์
ยิ่งประชดมันก็ยิ่งไม่ดีขึ้นนะ
แอบต๊กใจ มีเมะเอ้โผล่มาซะงั้นอ่ะ
อาละดินกับเจ้าหญิงจริงๆซะด้วย
จินเองก็นะ ไปพูดอย่างนั้นจะไม่ได้คาเมะมันคิดได้ยังไง เห้อออ

พีดะ นี่ก็สร้างกระแสตลอด ทวงกันไปทวงกันอยู่นั่นแหละ
พาทนี้ก็ เอาอีกแล้ว พีมันชั่ววูบตลอด แกก็เข้าหาเค้าดีๆหน่อย เผื่อเจ้าหญิงจะใจอ่อน
เด๋วเค้าหนีไปหาชายเรียวแกจะอดนะเว้ยยย

รออ่านตอนต่อไป เมื่อไหร่ไม่รู้แต่เราก็จะรอออออ
#2 by ploy@tatchi (124.120.142.10) At 2011-02-24 22:08,
กรี้ดดดดดดดดดดดด
วิ่งเลย วิ่งเลยชายพี
วิ่งชนหนัก ๆ เลยนะ เค้าชอบบบบ question
ขอบใจนัทตี้เด้อออ ต่อเร็วทันใจ (เหรอ ???)

เค้าชอบตอนนี้ ชอบให้ชายพีลุกหนัก ๆ
ทัตจังอ่ะไม่ห่วงแล้ว ตอนนี้เชียร์ชายพีลูกเดียวเลย
(แล้วฉันล่ะ ....เรียว
ง่ะ เก็บเรียวดะดองไว้ก่อน....อิอิ)

อะคาเมะก็แบบ ดาร์กมากกกกก
เล่นเอาเข้าใจผิดไปกันไปหมด
ชายพีรึก็อุตส่าห์หึงไปถึงเรียว เค้าชอบอ่ะนัท

ตอนต่อไป ต่อเมื่อไหร่อ่ะ ? open-mounthed smile
#1 by AiYuki_paewkawaii At 2011-02-24 17:33,