2010/Nov/12

 
ต้องลงฟิกต่อเพราะ message พีคุง ที่ยังจีบทัตจังอย่างต่อเนื่อง (คิดว่าไม่น่าจะต่อได้แล้วก็ยังต่อได้อีก) ดูดิ๊ทัตจังจะตอบอะไรอีกไหม ไม่น่าจะตอบแล้วนะ(แต่ก็ชักไม่แน่ใจ ฮ่าๆ)
 
อ่านฟิกต่อดีก่าค่ะ
 
warning :  มันยังดราม่าอยู่อย่างต่อเนื่อง ฮ่าๆ
 
 
 
 
 
 

The Thousand Nights…

 

พันทิวา 

 

 

Author : Hanabi / Lunabi

Pairing : PiDa    (YamaPi & Ueda)  and Akame (Jin & Kame)

Declare : เป็นฟิกอิงวงที่ข้าพเจ้ามั่วสถานการณ์ขึ้นเองนะเจ้าคะ แต่เหตุการณ์เกิดช่วงคัตตุนกำลังทัวร์ BtRที่ต่างจังหวัด ยามะพีกำลังแสดงละครเรื่อง BB จินยังอยู่กะคัตตุน(ความจริงที่เจ็บปวด ว๊ากก)

Summary : ภาคต่อของ  Thousand Or One Night : พันทิวา...หนึ่งราตรี เรื่องฮาๆของ ยามะพีแห่ง NewS ที่บังเอิญไปสะดุดมุกตัวเองที่ห้องทัตสึยะ U of  KAT-TUN จนเกิดเรื่องขึ้น จากฮาเลยจบลงที่ดราม่าของทั้งคู่ รวมไปถึงจินกับคาเมะที่ดูเหมือนจะไม่หวานเหมือนในตำนานที่(ยามะพี)เล่าขานเสียแล้ว

 

 

************************

 
 

 

 

 

Thousand Nights…

 

Part 2

 

2.1  Night on Fire

 

 

 

                แล้วก็เป็นอีกวันที่คณะทัวร์(คอนเสิร์ต)ของคัตตุนได้กลับมารวมตัวที่บริษัทจอห์นนี่ในโตเกียวอีกครั้ง ซึ่งหลังจากนี้อีกไม่กี่วันต้องลงใต้ไปแสดงสดต่อ

           

และก็เป็นอีกครั้งที่ห้องพักคัตตุนไม่ได้มีแค่สมาชิกวงKATTUN แต่กลับมีเพื่อนซี้ต่างวงของพ่อนักร้องนำร่างสูงเข้ามาวนเวียนด้วยอีกสองหน่อ คงมีบางคนได้สงสัยว่าห้องพัก NewS อาจจะมีผีสิงหรือไง สองซี้กลุ่ม Janji ถึงชอบหนีมาขลุกอยู่ที่ห้องนี้ประจำ

 

                “ไงวะพี...ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าที่ก๊วนเลย ติดใครอยู่หรือเปล่าวะ...อ่าแน่~~..หรือว่านางเอกนางแบบตาคมผมยาวคนสวยคนนั้น..ทิ้งเพื่อนเลยนะเว้ยเฮ้ย”

                จินแซวเป็นประโยคแรกที่หน้าหล่อๆของยามาชิตาโผล่มาให้เห็น ตามติดมาด้วยชายหนุ่มผมดำตาโศกนามนิชิกิโดอีกคน

                “ไอ้บร้า..ใช่ที่ไหน แต่ก็เออนั่นด้วยแหละ ก็ว่าจะลองๆคบดู เผื่อคนนี้จะตัวจริง” คำพูดเล่นๆง่ายๆของยามะพีเล่นเอาจินเลิกคิ้วก่อนจะหัวเราะชอบใจ เรียวสายหน้ายิ้มๆ ขณะที่สมาชิกคัตตุนที่เหลือไม่ได้คิดจะใส่ใจในชีวิตรักที่เปลี่ยนได้ราวกับเปลี่ยนกางเกงในของเด็กจอห์นนี่ที่รู้ๆกันอยู่     

..แต่นั่นก็ยังยกเว้นอุเอดะทัตสึยะที่พยายามไม่ตั้งใจฟังแต่ดันได้ยินเต็มสองหูและอยู่ๆมือมันก็กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว และก็ไม่ยากที่แขกผู้มาเยือนจะสังเกตเห็นในเมื่อตั้งแต่เดินเข้ามาก็กวาดสายตามองหาเป้าหมายจริงอยู่แล้ว

               

                “ไปทำอะไรมาวะจิน ดูหุ่นเฟิร์มๆเนื้อแน่นๆนะเนี่ย ฮ่าๆ” ยามาชิตะทักตั้งใจอยากเปลี่ยนเรื่องเมื่อแอบเห็นใบหน้าสวยเจ้าของฉายาเจ้าหญิงของคัตตุนหน้าหงิกราวกับกำลังกริ้วเมื่อมีคนขัดใจพาให้ต้องเหงื่อแตก เพราะเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองดันลืมไปเปิดฝาถังน้ำมันทั้งที่อีกมือก็ยังถือคบไฟเป็นชนักติดหลังรอให้อีกคนที่ยังยืนเงียบเตรียมระเบิดใส่ได้ทุกเมื่อ

            น้ำมันกับไฟเจอระเบิดอีกลูกเข้าไป...คงได้บร รลัยล่ะ

 

                “อ๊ะๆ เตรียมตัวรับของดี ขาวๆอวบๆเอ็กซ์ๆ รับรองไม่แพ้นายแน่นอน” จินพูดดึงความสนใจของยามาพีที่หลุดไปนอกโลกแห่งความจริงให้กลับมาอีกครั้ง จากนั้นสองหนุ่มก็แอบไปกระซิบกระซาบหัวเราะคิกคัก ทำเอาสองหนุ่มร่างบางที่แอบสังเกตการณ์อยู่ต้องลอบขมวดคิ้ว

 

                แววตาของคาเมะฉายแววไม่สบายใจก่อนเสมองมาเจอทัตสึยะที่ลอบมองสองหนุ่มร่างหนานั้นอยู่เช่นกัน

 

                “เออ อุเอดะ ฉันได้ฟังเพลง Hana no mou machi ของนายแบบเต็มๆแล้วนะ ทั้งเนื้อเพลงแล้วก็ดนตรีดีใช้ได้เลยนะนั่น แล้วก็ต้องขอโทษด้วยที่ก่อนหน้าฉันวิจารณ์เดโม่ของนายซะเละเลย” เสียงนี้ไม่ใช่ของใครที่ไหน แต่เป็นของนิชิกิโดเรียวที่อยู่ๆก็พูดขึ้นดึงความสนใจจากคนทั้งห้องที่พร้อมใจกันหูกระดิกมาร่วมฟังทั้งที่พยายามทำเป็นแสร้งสงบนิ่งทันที

                ก็สองคนนี้มันไม่ได้ซี้กันขนาดที่จะมานั่งชมกันดีๆแบบนี้ ให้ทะเลาะเหมือนเมื่อก่อนล่ะจะคุ้นตากว่า

 

                “อ่อ...เอ่อ ไม่เป็นไร เพราะนายนั่นแหละ เลยทำให้เพลงที่มันเข้าใจยากฟังง่ายขึ้นแบบนี้ ฉันควรจะขอบใจนายถึงจะถูก” ทัตสึยะหันมาตอบรับแบบงงๆเช่นกัน

                ….ขณะที่ทั่วทั้งห้องอยากจะตะโกนถามว่า...ไปแอบคุยกันตอนไหน!!!!.. แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าแหวกกอหญ้าเข้าไปแทรกให้กระต่ายตัวน้อยตกใจจนต้องโดดหลบตามวิสัยแล้วคนอื่นหมดสนุกกันพอดี..

 

                “งั้นเอาไว้เดี๋ยวฉันเลี้ยงตอบแทนนายดีกว่านะนิชิกิโด แล้วเดี๋ยวเอาเพลงใหม่ให้นายฟังอีก นายวิจารณ์ได้ตรงดี” พอตั้งสติได้ทัตสึยะจึงเลิกสนใจสองเพื่อนซี้หันมาที่หนุ่มผมดำคนนี้แทน

                “ก็ได้ แล้วจะหาว่าไม่เตือนนะ เพราะฉันจะพูดแบบไม่เกรงใจเลยล่ะ ฮ่าๆ”

                แล้วสองพระนางกลางห้องก็ส่งเสียงหัวเราะให้กันและกัน แบบไม่รู้เลยว่าบทสนทนาของตนนั้นเป็นที่สนใจ

 

                “เฮ้ย! จิน!”

                และก็เป็นชายหนุ่มร่างสูงนามยามาชิตะที่ชักเลือดขึ้นหน้าแต่ไม่มีใครรู้เพราะตัวเองก็ดำอยู่แล้วเลยหันมาระเบิดเสียงใส่หน้าจินแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเล่นเอาทั้งห้องตกใจหันพรึบมามองเช่นกัน…ยามะพีเรียกชัยชนะกลับมาได้อีกครั้ง...?

 

                “เออ ก็อย่างที่บอกนะแหละจิน ว่าเคโกะจังนั่นน่ารักสุดๆเด็จสุดยอด~~” ยามะพีทำหน้าพยักเผยิบแบบเวิอร์เล่นเอาจินเหวอรับมุกไม่ถูกแต่ก็ตั้งสติเออออตอบไปมั่ง

                “อะ!เหรอวะ...ไงล่ะ ถึงไหนต่อไหนกันแล้วแบบนี้นี่เองถึงหายหัว ฮ่าๆ” ตอบไปก็แอบคิดในใจ...อะไรของมันวะ เมื่อกี้ไม่ได้กระซิบกันเรื่องนี้สักหน่อย...คุยเรื่องถ่ายแบบนิติยสารที่เด่นเรื่องอย่างว่าหน้าปกหวือหวาชื่อซ้ำกันสองพยางค์นั่นต่างหาก         

            สองหนุ่มยังมองหน้าจ้องตากันราวกับเข้าใจ ทั้งที่ในใจคิดกันไปคนละเรื่องกันเลย

               

                “อ๊ะ เรียว...ขอเรียกงี้เลยละกันนะ ตกลงว่างวันไหน”

                ดูเหมือนหลังจากได้สติ ทัตสึยะก็หันมาตะโกนใส่หน้านิชิกิโดแบบอยากแข่งกับใครบางคนบ้าง

..เอาสิ คิดว่าคนอย่างอุเอดะ ทัตสึยะจะยอมแพ้ง่ายๆหรอไงกัน...

                “หือ...เออ เดี๋ยวขอไปเช็คตารางก่อนนะ อุเอะ..อ๊ะ ทัตสึยะ งั้นเรียกงี้ละกัน” เรียวก็ดูจะเป็นลูกคู่ที่ดีตามน้ำไปด้วย

 

                “แล้วเดี๋ยวฉันจะพาเคโกะจังมาทำความรู้จักนะจิน! รับรองคนนี้ตัวจริง Forever Love~~~ ไม่ใช่ On Night Stand ชัวร์ๆไม่มั่วๆ”

ร่างบางแอบหน้าบูดเมื่อได้ยินขณะที่จินพยักหน้ารับหงึกๆงงกับอาการมั่นใจเว่อร์ๆของเพื่อนตัวดี ก่อนจะได้ตกใจสะดุ้งไปกับเสียงของทัตสึยะที่ยืนอยู่ข้างหลัง

           

                “จะเรียก ทัตจังก็ได้นะเรียวจัง! จะได้ดูสนิทสนมกันมากกว่า” ยิ้มหวานปานขนมโมจิไม่มีชาเขียวขมๆแกล้มเล่มเอาเรียวเหวอไม่ต่างกับโทโมฮิสะที่โดนรังสีพิฆาตนั้นไปเต็มๆเช่นกัน แม้ไม่ได้ตั้งใจมอง แต่ยืนระนาบเดียวกันมีแค่จินกะเรียวที่ยืนกั้นเขากับทัตสึยะไว้เท่านั้นทำไม่จะไม่เห็น

 

            สองสายตาคมยังยืนจ้องมองกันนิ่งไม่ยอมแพ้ซึ่งกันและกัน แต่พยานแวดล้อมต่างๆที่ยืนกระจายอยู่กลับรู้สึกแค่ว่าทั้งคู่มองคู่สนทนาของตนอยู่เท่านั้น

 

                “จะไปคุยกันที่ห้องก็ได้นะเรียว..ฉัน...ยินดี…” คำเชื้อเชิญเย็นๆของทัตสึยะ ดูจะสร้างความมึนงงแก่คู่สนทนาไม่น้อยว่าจริงๆแล้วหมายความว่าอย่างไรแน่เพราะร้อยวันพันปีไม่เคยจะคิดไปเยี่ยมเยียนกันสักที...แต่คนอื่นคงตีความไปได้มากกว่านั้น

                แล้วยามาชิตะ โทโมฮิสะก็แปลความหมายในใจเอาเองได้แล้วเช่นกัน

 

                ..ตกลงนายต้องการจะบอกฉันว่า แค่ One night stand นายก็ทำได้ใช่ไหม ทัตสึยะ...

และการที่ฉันไปที่ห้องมันน่ารำคาญขนาดต้องเอาคนอื่นมาช่วยไล่เป็นไม้กันหมากันเลยหรอ...ก็ได้~...

 

                “แล้วฉันจะสร้างรักแท้ให้ดู” ยามะพีพูดด้วยเสียงเข้ม สายตาเลยมองข้ามติ่งหูจินไปสบนัยน์ตาคู่สวยที่ชะงักจ้องตอบ

ความหมายของคำพูดไม่ได้เจาะจงว่าใครแต่ทัตสึยะก็ลงความเห็นในใจแล้วว่าหมายถึงใครแน่เช่นกัน ไม่ต่างกับคนอื่นๆในห้องที่แอบเดาเรื่องกันสนุกไปแล้ว

 

                “แล้วฉันจะโทรหาละกันนะ ทัตสึยะ” เรียวพูดทำลายความเงียบจนเจ้าของชื่อได้สติสะดุ้งก่อนสบเข้ากับในตาคู่โศกที่มองมาแบบยิ้มๆ

                “เอ่อ อืม งั้นขอตัวก่อนนะ” พยักหน้ารับก่อนเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ผู้ชมที่แอบดูพระนางยืนงงว่าละครที่ดูมึนๆนั่นจบลงแล้วหรอ

           

            เมื่อตัวละครหลักหนึ่งยอมถอย แล้วคู่ต่อสู้อีกหนึ่งจะรบกะใครได้...

 

“เฮ้อจิน ฉันขอตัวก่อนละกันว่ะ มีเรื่องต้องไปทำ” ยามะพีถอนหายใจขอลาโรงออกไปบ้าง ก่อนจะเดินพาร่างที่ดูเหมือนอยู่จะฟี่บลงนั้นเดินออกประตูไปในทิศทางตรงข้ามกับร่างบางเมื่อครู่

 

จินกับคาเมะหันไปมองหน้ากันอย่างไม่ตั้งใจ แล้วเหมือนจะเอ่ยปากพูดอะไรกันสักอย่างแต่สุดท้ายก็ได้แต่เงียบ ก่อนจินจะหลบสายตาแล้วเดินตามเพื่อนผิวเข้มของตนออกไปบ้าง ไม่มีใครให้ความสนใจกับคู่นี้ว่าเป็นอะไรกัน..ไม่มีใครคิดว่าในความนิ่งเงียบดังทะเลสงบนั่นมันอาจจะคลื่นใต้น้ำสาดกระทบแรงยิ่งกว่าจนอาจทำลายเขื่อนให้พังในเร็วๆนี้ก็เป็นได้

 

…แน่ล่ะ ก็สองคนนี้มันเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย คบกันมานานจนคนอื่นเลิกสนใจ...หรือความจริงคือยุ่งไม่ได้แล้วมากกว่า

 

 

 

 

……………….

 

 

 

อาคานิชิเดินตามมาไม่ไกล ก็ได้เห็นยามาชิตะเพื่อนรักนั่งทรุดร่างพิงผนังแหงนหน้ามองเพดานราวกลับกำลังทำอารมณ์รอถ่ายละครฉากดราม่าอะไรสักอย่างอยู่กลางทางเดินไปห้องพักตัวเอง ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นเวลางานชาวบ้านประจำหน้าที่กันไปหมดแล้วคงได้เกะกะคนเดินผ่านไปมาน่าดู

 

                “เป็นอะไรวะ อยู่ๆก็เหมือนจะเป็นบ้าขึ้นมาซะงั้น นี่ดีนะที่ฉันก็บ้าเลยรับมุกทันคุยกะนายรู้เรื่อง” จินแอบยอมหยอดมุกกัดตัวเองแต่ดูท่าเพื่อนจะไม่ขำ ยังนั่งนิ่งไม่เปลี่ยน

 

                “เฮ้ย!...เกี่ยวกับเรื่องคิตากะวะเคโกะหรือเปล่า” จินถามก่อนมายืนกอดอกพิงผนังด้านตรงข้ามประจันหน้ากับคนที่นั่งอยู่บ้าง

                “ก็นิดหน่อย” ยามะพีตอบอย่างเสียไม่ได้ก่อนจะเปลี่ยนจากมองเพดานมามองพื้นแทนแล้วพูดต่อ

                “อย่าพูดเรื่องนั้นเลยว่ะ...เออ ไอ้เรียวกับอุเอดะไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหรวะ” ทำทีเหมือ