2010/Oct/15

 

หายไปชาติเศษ แบบว่ามันเป็นช่วงวิกฤติเขียนอะไรไม่ออก T__T เจอหลายเรื่องจัดเลยพลังวัตรในการจิ้นหดหาย ฮ่าๆ แต่ก็กลับมาแล้วคะ ^^  กลับมาหน่องนิสเล็กๆของตัวเองต่อด้วยฟิกบ้าๆบวมๆคู่แปลกคู่หายากส์มักๆเรื่องนี้ ที่คราวที่แล้วจบแบบน่าเจอหลังมือมากมาย(ใครกล้า? ฮ่าๆ) มันจบไม่สวยไม่แฮ๊ปปี้แบบขรี้ไม่สุดไปนิด

 

ใครลืมไปแว้ว ก็อ่านภาคแรกนี่เลยค่ะ ^^

http://hanabibutterfly.exteen.com/category/PiDa/page/5

แล้วกด Previous อ่านแต่ละตอนเอานะจ๊ะ

..

.....

.........

................

......................................

 

เรามาอึ๊ให้สุดกันต่อดีกว่าคะ(ใช้คำอะไรเนี่ย!! อย่าถือสาเลยนะ 555) กับเรื่อง Thousand Or One Night ภาคต่อ (ไม่ใช่ One in a million นะอันนี้มาแค่พันไม่ถึงล้าน หุๆ)

 

 

 

 

 

Thousand Or One Night -  Season 2

 

 

The Thousand Nights…

 

พันทิวา 

 

 

Author : Hanabi / Lunabi

Pairing : PiDa    (YamaPi & Ueda)  and Akame (Jin & Kame)

Declare : เป็นฟิกอิงวงที่ข้าพเจ้ามั่วสถานการณ์ขึ้นเองนะเจ้าคะ แต่เหตุการณ์เกิดช่วงคัตตุนกำลังทัวร์ BtRที่ต่างจังหวัด ยามะพีกำลังแสดงละครเรื่อง BB จินยังอยู่กะคัตตุน(ความจริงที่เจ็บปวด ว๊ากก)

Summary : ภาคต่อของ  Thousand Or One Night : พันทิวา...หนึ่งราตรี เรื่องฮาๆของ ยามะพีแห่ง NewS ที่บังเอิญไปสะดุดมุกตัวเองที่ห้องทัตสึยะ U of  KAT-TUN จนเกิดเรื่องขึ้น จากฮาเลยจบลงที่ดราม่าของทั้งคู่ รวมไปถึงจินกับคาเมะที่ดูเหมือนจะไม่หวานเหมือนในตำนานที่(ยามะพี)เล่าขานเสียแล้ว

 

 

************************

 

 

One Night Stand….or Forever Love

 

 

“ระหว่าง รักได้ ชั่วคืน...กับ รักนิรันดร์ แต่ไม่มีทางอยู่ร่วมกันได้จริง....นายจะเลือกอะไร”

            ……

            “ห๊า!”

                เวลาดูเหมือนผ่านไปนานทั้งๆที่ก็แค่ไม่กี่นาทีหลังจากที่ยามาชิตะถามคำถามที่ดูจะตอบได้ยาก จินยังอ้าปากค้างมือหยุดกดแป้นตัวอักษรบนโทรศัพท์มือถือ ทั้งสองหนุ่มยังคงตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง จนเป็นอาคานิชิที่ขมวดคิ้วตอบออกไปจนได้

               

                “ไม่เลือกได้มะ”

                คำตอบสมกับเป็นมัน…

                “ยังไงฉันก็จะยื้อไว้ทั้งสองทางนั่นล่ะ”

            เออ...ก็ยังเป็นจินผู้เชื่อมั่นในตัวเอง…

               

                “ถ้ารักนิรันดร์ของฉันมันทำให้เป็นจริงไม่ได้ ฉันก็จะทำความรักนั้นให้เป็นรักชั่วคืนแบบนี้ไปเรื่อยๆนั่นละ มีไรมะ”

                “เออ..ถ้าเป็นคนอื่นคงเจริญพรนายกลับไปด้วยคำว่า เห็นแก่ตัว แล้วว่ะ เฮ่อๆ”

            ยามะพีถอนหายใจก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆจิน ทอดสายตามองไปยังขอบฟ้าที่บัดนี้มืดมิดเพราะดวงอาทิตย์ได้ลาลับเส้นขอบตึกไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้แล้ว

 

                “เค้าเรียกว่ารู้จักและรักตัวเองเป็นต่างหาก”

                จินโต้กลับมาทั้งที่ก็รู้ตัวดีว่า เรื่องแบบนี้พูดไปก็ไม่ได้ทำให้ดูดีขึ้นมาได้ แต่น่าแปลกที่จินกลับรู้สึกว่าเพื่อนรักกำลังตกที่นั่งลำบากเช่นกัน ทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เคยเห็นจะมานั่งกลุ้มใจเรื่องอะไรแบบนี้สักเท่าไหร

 

                “อยู่ๆ ถามทำไมวะ” จินเก็บมือถือลงกระเป๋าเลิกแช็ตแล้วดีกว่า

           

               “ก็ถามไปงั้น เผื่อมันจะได้มุมมองที่แตกต่าง...” แต่ก็ดูเหมือนไม่ต่างกับที่เค้าคิดไว้สักเท่าไหร่...แล้วถ้าให้จินรู้ว่ากลุ้มเรื่องอะไร หรือเรื่องของใครอยู่ล่ะก็ ระเบิดเพลิงสีแดงได้ถล่มแถวนี้แน่ๆ ถึงจะเพื่อนซี้กันก็เถอะ

 

               ...ว่าแต่...จะกลัวอะไรฟระ ไม่ได้ไปทำเพื่อนมันท้องสักหน่อยนา...

 

              “แล้วจะเอาไปทำไมไอ้มุมที่แตกต่างนั่นนะ” จินหันมาหลี่ตามองอย่างสงสัย

              “ยุ่ง” แต่ยามะพีตอบสั้นๆแบบตัดบท

 

              ถึงจะไม่กลัว แต่ยามาชิตะก็ยังไม่อยากเสี่ยงอยู่ดี แค่นี้ก็มีเรื่องปวดหัวมากพออยู่แล้ว ไม่อยากเพิ่มอะไรให้ปวดตับมากเข้าไปอีก

 

            “เออ ฉันต้องไปทำงานต่อแล้ว เอาให้จบๆไปจะได้รีบกลับไปทำอย่างอื่นต่อ”

            ยามะพีก้มดูนาฬิกาเสร็จก็โบกมือลาแล้วเดินตัวปลิวลงจากดาดฟ้าตึกไปทันทีแบบไม่มีช่องให้จินซักไซ้ต่อ      

            “อา.ไร.ของ.มัน.วะเนี่ย”     

 

 

***************************************

 

 

Thousand Nights… Part 1

 

...Not A Lonely Night...

 

 

 

                “อ่าว ไปไหนกันหมดแล้ว” จินเปิดประตูเข้ามาในห้องพักของตัวเองหลังจากหนีไปแอบอู้อยู่กะเพื่อนต่างวงของตัวเองซะนาน

                “ซ้อมเต้น” คนตัวเล็กที่นั่งนิ่งอยู่ตอบสั้นๆ สายตาไม่ได้ละออกไปจากสิ่งที่ตั้งใจดูอยู่ตั้งแต่ก่อนหน้าที่จินจะเดินเข้ามา

                “ดูอะไรอยู่อ่า”

                ด้วยความสงสัย จินจึงเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างๆทัตสึยะทันที

                “อ่อ โฆษณาละครไอ้พีมันนี่เอง เรื่องอะไรบัสๆบีตๆใช่ปะ...อ่า นางเอกน่ารักดีแฮะ ชื่ออะไรนะ...เคโกะใช่ไหม ได้ข่าวว่าเป็นนางแบบซะด้วย ฮ่าๆ...งานนี้เสร็จมันอีกแหงๆ” จินพูดขำๆ แต่ดูท่าทางอีกคนจะไม่ขำ เพราะทัตสึยะยังจ้องภาพในจอนิ่งแทบจะกินคนในจอได้ จนไม่รู้ว่าที่ดวงตาคู่โตนั่นเริ่มแดงมันเป็นเพราะไม่ได้กระพริบเลยหรืออย่างไรกัน

 

                “ทัตจัง...ทัตจัง.....ทัตสึยะ!”

                “หะ..ห๊า!”

                ร่างสูงจ้องดวงตาคู่สวยของเพื่อนที่เหมือนจะมีน้ำตาซึมๆออกมาแต่ก็เพราะถูกกลบเกลื่อนด้วยการกระพริบเปลือกตาถี่ๆ ร่องรอยที่พอจะมีเลยถูกลบเลือนไปได้บ้าง

                “เป็นอะไรไป”

                จินขมวดคิ้ว มือที่พาดอยู่บนโซฟายกขึ้นมาจับหน้าฝากบางเบาๆ เช็คเบื้องต้นว่ามีไข้หรือเปล่า แต่ก็ดูท่าอุณหภูมิร่างกายจะยังปรกติดี

                ทัตสึยะตกใจเล็กๆจนเกือบจะหลุดร้องไห้ออกมาจริงๆ เหมือนเด็กที่มีคนมาปลอบใจก็พานจะร้องไห้มากกว่าเดิมเสียอย่างนั้น แต่สุดท้ายก็ทันเก็บมันไว้ได้

                “กำลังอิน...เพื่อนนายแสดงดี” ทัตสึยะก้มหน้าหลบสายตาไปทิ้งให้จินตาค้างหันไปมองภาพในจอโทรทัศน์ทันทีซึ่งบัดนี้เปลี่ยนเป็นรายการแม่บ้านกำลังทำอาหารยกมีดขึ้นสับหนวดปลาหมึกยักษ์ด้วยความสยดสยอง โฆษณาละครที่มีพระเอกในชุดกีฬาสีเจ็บกำลังโยนลูกบาสลงห่วงไม่ถึงยี่สิบวิก่อนหน้าสามารถเรียกน้ำตาจากผู้ชายคนนึงได้นี่...พีเอ้ย นายสมควรได้โล่นักแสดงดีเด่นแล้ว

                “คงเป็นการชู๊ตที่น่าประทับใจสุดๆไปเลยนะนั่น ...ถ้าฉันเตะบอลลงห่วงแบบนั้นได้บ้างนายจะซาบซึ้งอย่านี้มะ”

                จินพูดติดขำไม่แน่ใจว่ามาถูกสถานการณ์หรือเปล่า แต่ถ้าทัตสึยะปฏิเสธที่จะบอกเหตุผล เขาก็ไม่อยากรบเร้าเอาความเช่นกัน จินหันมาทำหน้าทะเล้นเก็กเอาคำตอบ ขณะที่ร่างบางๆข้างกายหันมามองหน้านึกภาพลูกหนังลายขาวดำถูกจินเตะโด่งลงห่วงสูงสามเมตรกว่านั่นได้

 

                “ฉันคง...ร้องไห้ดีใจเป็นสายเลือดเลยละมั้ง” ทัตสึยะอดทำหน้าน่าสมเพสออกไปไม่ได้แต่สุดท้ายก็หัวเราะออกมาจนได้เมื่อจินก็หันมาทำหน้าตลกให้มุกแห้งๆของตัวเองเหมือนกัน

 

                แล้วทั้งสองคนก็พากันหัวเราะงอหาย เรื่องที่ยังติดค้างในใจ ลืมได้สักนาทีก็ยังดีกว่าต้องจมอยู่กับมันไม่จบไม่สิ้นไปแบบนี้

 

                “โอเค ไปกันได้แล้ว เดี๋ยวคนอื่นรอ”

                จินลุกขึ้น ใช้หลังมือแตะที่แก้มใสเบาๆเป็นการสะกิด เพราะหน้าสวยดูซีดๆเลยอยากกระตุ้นให้มีสีเลือดขึ้นมาบ้าง

                “เดินไหวปะเนี่ยนายน่ะ ผอมกะหร่องเป็นป๊อกกี้รสนมเดินได้อยู่แล้ว ที่กินๆไปเอาไปไว้ไหนหมดฟระ ทัตจัง”

                “เดินไม่ไหนจะอุ้มไปหรือไงเล่า ไอ้บ้า แล้วใครมันจะเหมือนนายที่บวมเอาๆวะ” มือบางชกเบาๆเข้าที่ท้องนิ่มๆของคนตัวสูงเป็นการพิสูจน์ความพุ้ย

            “โอ้ย!...เดี๋ยวปั๊ดจับอุ้มจริงๆซะเลยนี่”

จินแสร้งทำเป็นเจ็บก่อนจะหันมาทำมือยุ๊กยิ๊กเหมือนเตรียมจะจับอุ้ม แต่ทัตสึยะปัดออกก่อนลุกเดินไปกระโดนขึ้นขี่หลังกว้างนั้นแทน

                “ทีนายยังขี้หลังฉันได้ คราวนี้ตาฉันมั่ง ไปเลย เจ้าม้าหัวฟู” แขนนึงล๊อกคอจินที่แกล้งไอแค็กๆ อีกมือยีหัวจินเล่นอยากสนุกสนาน ถ้าเป็นคนอื่นจินคงแกล้งสะบัดก้นปัดตกลงพื้นไปแล้ว แต่วันนี้จินใจดียอมเป็นม้านิสัยดีให้เจ้าหญิงขี่เล่นหนึ่งวัน

                เสียงหัวเราะล่าดังไล่หลังเมื่อทั้งคู่พากันขี่ม้าส่งเมืองออกจากห้องไปแล้ว

 

                ทัตสึยะที่มัวแต่ตั้งใจดูทีวีเลยไม่รู้ว่าความจริงแล้ว มีใครอีกคนยังเหลืออยู่ในห้องพัก เพียงแต่ยืนหลบมุมอยู่ก็เท่านั้น

 

                คาซึยะยืนกอดอกนิ่งราวกับรูปปั้นแม้เปลือกตาก็ยังไม่กระพริบ หากที่พอให้รู้ว่ายังมีลมหายใจอยู่ก็คงเป็นอกข้างซ้ายที่ยังสั่นไหว ลมหายใจยังเข้าออกแบบไร้เรี่ยวแรง แต่ด้วยเพราะเหตุใด คงมีแต่เจ้าตัวที่รู้...แล้วเมื่อไหร่ มันจะหยุดเต้นไป...

 

                คงอีกไม่นาน...

               

               

 

****************************************

 

 

 

                 ตกดึกทัตสึยะเดินใจลอยออกจากลิฟต์ชั้นที่เป็นห้องพักของตัวเองพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่ เป็นอีกหนึ่งวันที่ผ่านพ้นไปดูจะไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นนัก ทั้งที่การทัวร์คอนเสิร์ตอย่างหนักน่าจะทำให้จิตใจไม่วอกแวกคิดไปไหนต่อไหน แต่สุดท้ายก็ยังดูเหมือนหนีความจริงไม่พ้นอยู่ดี

                 ทั้งที่พยายามจะลืมเรื่องที่มันผ่านไปแล้ว ก็แค่คืนๆหนึ่ง คืนๆเดียวที่ราวกลับมาเป็นจุดเปลี่ยนบางอย่างในหัวใจ พยายามบอกตัวเองว่าทุกอย่างยังเหมือนเดิม เขายังเป็นคนเดิมคนที่ไม่แคร์ไม่สนเรื่องความรักจอมปลอมรักข้ามคืนบ้าบออะไรนั่น ยังเป็นคนเดิมที่เชื่อในรักแท้แม้มันจะมีอยู่แต่ในนิยาย ....แต่สุดท้ายก็โกหกตัวของตัวเองไม่ได้อยู่ดีว่า

                 …รักข้ามคืนมันอาจจะเกิดขึ้นได้จริงก็ได้...

 

             แล้วยิ่งเงยหน้ามาเจอกับตัวต้นเหตุคนที่ไม่คิดว่าจะเจอทั้งที่ตัวเองเพิ่งกลับจากทัวร์ต่างจังหวัดมานั่งหลับตาเอาหลังพิงผนังข้างประตูห้องตัวเองอยู่ยิ่งต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่กว่าเดิม

 

               “นี่นายเป็นสุนัขจรจัดไม่มีบ้านอยู่หรือไงกัน มิสเตอร์ยามาชิตะ ...ถ้าใครมาเห็นเข้าเค้าจะคิดยังไง” ไม่เข้าใจว่าร่างสูงผู้ครองตำแหน่งไอดอลชื่อดังตรงหน้าคิดอะไรอยู่ ทั้งที่บอกไปแล้วว่าไม่ได้คิดติดใจอะไรแต่ก็ยังดูเหมือนจะดื้อตื้อให้เขาปั่นป่วนเล่นไม่เลิก แม้จะแทบไม่ค่อยได้คุยกันแต่ทุกครั้งที่กลับมาโตเกียวก็จะเห็นคนๆนี้มานั่งทำตัวเป็นคนไม่มีบ้านงานการไม่มีอยู่แบบนี้ทุกครั้ง และข้ออ้างคือมาซ้อมบาสไม่ก็มาถ่ายละครแถวนี้แล้วขี้เกียจกลับบ้าน

 

                แล้วรู้ได้ไงว่าเขาจะกลับแมนชั่นวันไหน คงไม่ได้มาทุกวันหรอกน่า...

 

ทัตสึยะไขกุญแจห้องเข้าไปอย่างหงุดหงิด โดยมียามาชิตะลุกยืนเกี่ยวลูกบาสข้างกายขึ้นถือก่อนเดินตามเข้าไปช้าๆ แล้วไปล้มตัวลงนอนที่โซฟาตัวใหญ่แบบอัตโนมัติ

 

                 “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่พลาดแล้วต้องมีคนมารอรับผิดชอบหรอกน่า ให้ตายสิ” คนตัวเล็กขมวดคิ้ว บ่นเบาๆเจ้าของห้องยืนเท้าเอวถอนหายใจกับภาพที่เห็น ก่อนจำใจเดินเข้าครัวไปเอาน้ำมาวางให้ จากนั้นเดินเข้าห้องนอนหอบเอาผ้าห่มผืนใหญ่มาโยนให้อีกที

                 เคยไล่แล้วแต่ไม่ไป จะเสียแรงทะเลาะด้วยอีกก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เลยต้องรับแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้อย่างช่วยไม่ได้

 

                ทั้งที่การกระทำโดยรวมของเจ้าของบ้านดูจะไม่ยินดีแต่ก็ทำให้แขกไม่ได้รับเชิญแต่มาประจำแบบยามะพีแอบยิ้มได้ทั้งที่ตายังปิดอยู่

 

               ...แม้เป็นคืนที่ไร้แสงจันทร์ … ก็ยัง...ไม่ใช่คำคืนที่เดียวดายนัก

                This is a darken night but…not a lonely night…yet.   

 

 

****************************

つづく (ทิ้งท้ายแบบไฮโซเน่ ฮ่าๆ)

 

มันยังไม่จบคะ จนกว่าทัตจังจะรับเดทมะพี(พาน้องหมาๆ)ไปเดินเล่น ดูหนัง(เรื่องโจว์เจ้าสังเวียน) ก๊ากก จีบกันวันละนิดจิตแจ่มใส ^^

 

 

 

ตอบเม้นท์ของเมื่อภาคที่แล้วนินุง จะได้ไม่ดูสั้นจู๋(หนีความจริงได้อีก)

 

 

#1  by  Nalikakeaw's Diary At 2010-02-13 11:51, 

ต่อแล้วนะเค๊อะ หุๆ

 

#3  by  shao At 2010-02-13 12:29, 

ขอบคุณที่รอค่า จะพยายามต่อแบบไม่ดราม่ามากนะคะ ^^

 

#4  by  yao (110.164.53.168) At 2010-02-13 14:20, 

มีต่อคะ น้องเมะจะยังน่าสงสารต่อไปด้วยคะ ^^

 

#5  by  Tackeyzawa (58.8.95.51) At 2010-02-13 17:30, 

ทำร้ายจิตใจคนแต่งด้วยคะ >< เลยต้องแต่งต่อ

 

#7  by  AiYuki_paewkawaii At 2010-02-13 20:52, 

เมนท์ยาวมากกกกกนะเธอ ฮ่าๆ มะพีน่ารักเสมอแถมคู่กะใครก็ได้อีก(อ่าว ซวยไปพีเอ้ย 555) แบบมัน สวยเจอสวย มวยเจอมวย รีดเดอร์เจอรีดเดอร์ อะไรเทือกๆนี้อ่านะ พีดะจึงบังเกิด(แต