2010/May/05

 

You Are My Butterfly 

 

Author : Hanabi / Lunabi

Pairing : Jin & Tatsuya

Declare : เห็นผีเสื้อที่คออุเอ้ใน PV ก็ให้ได้ อุเม่ แม่เจ้าคะ ใครหนอมาทำให้ผีเสื้อตัวนี้เกิด อิอิ ก็เลยจุดธูปเรียกแขกรับเชิญนามอาคานิชิ ที่ช่วงนี้คงลัลล้าไม่ต้องทำงานกลุ่ม(ชิชะ)มาเป็นตัวปัญหาให้สักหน่อย อิอิ

ฟิกชั่ววูบ แต่งวันเดียวจบ(เป็นไปได้?!)

 

 

 

*****

 

 

 

 

จิน นายจะไปอเมริกาเมื่อไหร่

พรุ่งนี้

ห๊ะ!?” ทัตสึยะหันมามองทันที ทำไมไม่บอกซะก่อนเวลาเช็คอินสักห้านาทีจะขึ้นเครื่องไปเลยล่ะ ร่างบางหันมากอดอกเตรียมด่า แต่ก็ได้แค่นั้นเมื่ออีกคนทำหน้าเบลอๆยกมือขึ้นปัดๆราวกับมีแมงรักบินผ่านหน้า

 

เอาน่า วันนี้ก็เลยมาหาไง มือแกร่งรั้งเอวบางเข้ามากอดไว้ แถมอ้อนด้วยการจูบเบาๆที่ซอกคอขาวแอบสูดความหอมหวานจากคนที่เพิ่งอาบน้ำไปได้ฟอดใหญ่

ไม่ต้องมาอ้อนไม่ได้น่ารักเลย พรุ่งนี้มีถ่ายพีวีจะไปนอนแล้ว ถอยไปห่างๆเลยไป๊ มือเล็กดันหน้าหล่อๆนั้นให้ออกห่างตัวอย่างงอนๆก่อนเดินหนี

ฉันจะไม่อยู่ตั้งหลายวัน จะไม่คิดถึงกันเลยหรือไง จินกอดอกทำหน้าหน้ายู่บู้พอน่ารักบ้างแต่อีกคนคงไม่สนในตอนนี้

อ่อหรออออ... นายจะไปวันที่คัตตุนต้องถ่ายเอมวี แล้วจะกลับมาวันที่เลดีกาก้ามาแสดงคอนเสริต ฉันเลยต้องคิดถึงนายใช่ไหมจินคุง ซาบซึ้งมากกก ทัตสึยะหันมาแยกเขี้ยวให้ก่อนเดินหนีเข้าห้องนอนไป

 

จินยกมือขึ้นเกาหูส่ายหน้ายิ้มๆก่อนเดินตามเข้าไปบ้าง

 

 

.....

 

 

นายเป็นคนบอกให้ฉันไป อยากทำอะไรก็ทำตามใจเองนะทัตจัง  ร่างสูงเดินมากอดอกพิงขอบประตูมองคนที่นั่งกอดหมอนอิงอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ในห้องนอน นัยต์คู่สวยมองไปยังวิวภายนอกของกรุงโตเกียว แต่จินรู้ดีว่าดวงตาคู่นั้นไม่ได้จับภาพอันใดอย่างแท้จริงอยู่ในขณะนี้

 

 

                ทั้งคู่ยังนิ่งรอเชิงซึ่งกันและกัน และช่วงเวลาที่เงียบไปนั้น ทัตสึยะรู้ดีว่าจินปล่อยให้เขาอารมณ์เย็นลง จนสุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้

 

 

มันก็ใช่..โทษทีนะไม่ได้ตั้งใจหงุดหงิดใส่นาย มือบางตบหมอนเล่นก่อนโยนลงไปบนเตียงใกล้ๆอย่างไม่ใส่ใจแล้วหันไปมองทัศนียภาพยามค่ำคืนต่อ

 

ทัตสึยะ มานี่มะ จินนั่งลงที่ขอบเตียงก่อนกวักมือเรียกอีกคนให้มาหา

ร่างเล็กหันมาขมวดคิ้วก่อนจะเมินหันไปกอดเข่าพิงกระจกหน้าต่างต่อ

ฉันไม่ใช่หมานะ เรียกแล้วจะได้มาหาน่ะ

ก็น่ารักพอกันแหละน่า

คราวนี้ใบหน้าสวยหันมาทำหน้าดุใส่ ก่อนเมินส่งค้อนยักษ์กระแทกไปจินอีกครั้ง

 

โอเคๆ ไม่มาจินไปหาเองก็ได้

อาคานิชิลุกพาร่างหนาๆไปนั่งอยู่บนขอบหน้าต่างตรงข้ามกันร่างบางก่อนดึงแขนอีกคนจนแทบเสียหลักให้มานั่งอยู่บนตักแล้วกอดไว้ไม่ให้ดิ้นหนีไปไหนได้

ปล่อยฉันนะโว้ย ร่างเล็กโวยวายแต่ก็เท่านั้นเมื่อร่างจมหายไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่งนั่นแล้ว

ขออยู่อย่างนี้ก่อนที่จะไม่ได้ทำอีกนานได้ไหม เสียงกระซิบเบาๆที่ข้างหูพอให้ร่างเล็กหยุดการดิ้นรน เจอพูดแบบนี้ใครจะใจร้ายหนีจากอ้อมแขนอุ่นนี้ได้ลง

เมื่อรับรู้ว่าทัตสึยะยอมให้กอดนิ่ง จินเลยกระชับอ้อมกอดก่อนซบหน้าลงมาบนไหล่บาง ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยๆสั่นอย่างช่วยไม่ได้

               

ฉันจะทำให้ดีที่สุด ไม่แพ้พวกนายเลย

อืม ฉันรู้ว่านายทำได้ดีอยู่แล้ว ดีจนน่าเจ็บใจเลยด้วย ร่างเล็กบู้ปากโดยหวังว่าอีกคนจะไม่เห็น แต่จินก็พอเดาได้ว่าหน้าสวยๆตอนนี้เป็นยังไง

หึ นี่ยังจะงอนต่อเนื่องมาตั้งแต่วันที่ไปดูโซโล่ฉันเลยหรอ จินจับร่างเบาๆนั้นโยกไปมาในอ้อมกอดราวกับเขย่าคนตัวเล็กให้เลิกงอน

เฮ๊! ก็ใครจะไปทนเห็นคนที่ตัวเองรักทำอะไรแบบนั้นกับส