2010/Mar/18

 

  

Secret Code…?

รหัสรัก ระหว่างเราสอง...

Author : Hanabi / Lunabi

Pairing : RyoDa  (Ryo & Tatsuya)  and  Pin (Jin & YamaPi).

Declare : ต้องขออภัยหากมี Error ในบางคำ ข้าพเจ้าตกภาษาไทยค่า ฮ่าๆ

               

                เช้าวันใหม่สดใสซาบซ่า ทัตสึยะเดินฮัมเพลงเบาๆตามโน๊ตซิงเกิ้ลใหม่ที่ถืออยู่ ขณะที่มืออีกข้างหิ้วกล่องพลาสติกแก้วใสข้างในบรรจุเค้กก้อนสวยที่ตกแต่งไว้อย่างหรูดูน่ากิน

                และด้วยความเพลินไปกับเนื้อเพลงบวกกับคิดว่าเช้าแบบนี้คงไม่ค่อยมีใครมาเดินอยู่ในบริษัทชั้นที่มีแต่สมาชิก You & J สักเท่าไหร่ เลยไม่ทันได้ระวังอะไรจนเมื่อเดินไปชนกับใครบางคนเข้าถึงรู้สึกตัว

 

                อ๊ะ! ขอโทษฮะ หลุดคำขอโทษไปตามมารยาทขณะพยายามทรงตัว ก่อนจะรู้สึกได้ถึงมือของคนที่เพิ่งชนกวาดเข้ามากระชับแน่นที่เอวบางของตนกันไม่ให้ล้มทันที มือที่ถือเค้กถูกรวบไว้มั่นเช่นกัน

 

 

                มีตาสวยๆก็หัดใช้มองทางหรือคนบ้างนะ เกิดสะดุดล้มหน้าแหกไปจะทำไง หน้าตายิ่งไม่ได้เรื่องอยู่

                นัยน์ตาคู่ที่ถูกเอ่ยชมเมื่อครู่ตวัดขึ้นมามองหน้าคนที่ไม่ตั้งใจจะเดินชนทันที ยิ่งเมื่อเจอเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาซึ่งยิ้มกริ่มทั้งที่มือยังกอดกระชับรั้งเขาเข้าใกล้ร่างกายกำยำแบบไม่คิดจะปล่อยยิ่งขัดใจเข้าไปอีก

                ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ หน้าฉันจะเป็นยังไงคงไม่ได้ไปหนักสมองสวนไหนของนายหรอกมั้ง นิชิกิโดคุง ดวงตาเฉี่ยวคมตวัดมองมือกาวที่ยังทำงานอย่างดี ก่อนที่มือนั้นจะจำใจเลื่อนออกไปอย่างช่วยไม่ได้

            ไม่ได้หนักสมอง แต่มันกวนลูกนัยน์ตา อุเอดะจังยื่นหน้าหล่อๆเข้าไปใกล้จนร่างบางเผลอถอยหนี แต่เมื่อนึกได้ว่าแอบพลาดให้คู่ปรับตลอดการได้ใจจึงต้องรีบโต้กลับ

                งั้นใครใช้ให้มองกันล่ะ หน้าสวยๆจึงยื่นเข้าไปใกล้อย่างท้าทายบ้าง ก่อนจะได้หันหนีอยู่ดีเมื่อเจอดวงตาคู่คมจ้องตอบแบบยิ้มๆเช่นกัน

            ช่วยไม่ได้ อยากเดินมาให้มองทำไมกันเรียวก็ยังจ้องไม่ลดละจนทัตสึยะได้แต่หลบหน้าหนีเพราะชักรู้สึกได้ถึงความร้อนที่กำลังสูบฉีดมาที่ใบหน้าใส

                ดูเหมือนคราวนี้เรียวจะชนะสองแพ้ศูนย์

 

 

                เค้าว่ามีของดำเดินตัดหน้าตอนเช้าๆแบบนี้ โชคร้ายจะตามราวีทั้งวัน ทัตสึยะแอบงุบงิบบ่นแก้เขินให้บางคนที่วันนี้แต่งชุดเข้มดำตลอดหัวจดตัวได้ยิน แต่คนที่สะดุ้งกลับเป็นเพื่อนร่างสูงของนิชิกิโดที่ทัตสึยะเพิ่งสังเกตุเห็นว่าคนยียวนตรงหน้าไม่ได้เดินมาคนเดียว

                เค้าว่านายแนะ เรียวหันไปโยนความดีความชอบให้เพื่อนที่ยืนอมยิ้มจำใจพยักหน้าให้รับก็รับอย่างช่วยไม่ได้

 

                แต่รู้ไหน เค้าว่ากันว่า ถ้าใครเจอฉันแล้วจะโชคดีไปทั้งวัน ยกมือแกร่งที่เคยแอบแต๊ะอั๊งร่างบางขึ้นมากระดิกต่อหน้าสวย ถ้าให้ทะเลาะกันต่อ คนหล่อตรงหน้าคงได้ยกเรื่องละครที่แสดงรวมกับรุ่นพี่ เรื่องมือเทพมือมารที่ทัตสึยะเองก็จำรายละเอียดไม่ได้มากขึ้นมาโต้อีกแน่ๆ ทัตสึยะจึงตัดสินใจเมินหน้าหนีแบบหน่ายๆ

               

                อรุณสวัสดิ์ยามาชิตะ หันไปยิ้มหวานให้ร่างสูงที่พยายามยื่นเป็นตัวประกอบหรือความจริงยื่นหน้าเข้าไปยุ่งในโลกพิเศษของใครบางคนถึงสองคนไม่ได้เลยมากกว่า

                โย่ร่างสูงผิวสีน้ำผึ้งยิ้มให้

                แล้วทัตสึยะเดินเลี่ยง ตัวนำโชค ไปหายามะพีแทน

                ยกให้..แต่ถ้าไม่ชอบก็เอาไปยัดปากใครบางคนก็ได้นะ น่าจะเหมาะกับการกำจัดของเสียด้วยปากเสียๆมือบางยัดกล้องเค้กที่ดูยังไงก็ของดีมีราคาสูงมิใช่ของเสียค้างคืนแต่อย่างใดให้ยามะพีถือไว้ก่อนจะเดินตัวปลิวออกไป

                ดูเหมือนทัตสึยะจะเก็บคะแนนส่งท้ายได้บ้างเพราะเรียวปล่อยให้เดินหนีไปได้ในครานี้

 

                เค้ายกให้นายแนะ

                ยามาชิตะยื่นกล่องเค้กไปตรงหน้าบดบังสายตาของนิชิกิโดที่มองตามแผนหลังของคนที่เพิ่งเดินลับไป เรียวหันมาเลิกคิ้วมองเพื่อนร่างสูงก่อนจะรับของน่าอร่อยมาถือไว้ ก่อนรอยยิ้มจะผุดขึ้นที่ริมฝีปากอย่างห้ามไม่ได้

 

                งานนี้คงมีหมูยักษ์บางตัวอดกินแน่ๆ พียกนิ้วขึ้นมาเคะหูเตรียมตั้งรับเสียงโวยวายของใครบางคนที่คาดเดาได้เลยว่าคงจะรี่ตามกลิ่นมาได้ในไม่ช้า

 

************

 

 

            ทำไมตอนบ่าย เงาร้ายก็ยังปรากฏอยู่นะ

                ห๊า! ไหน เงาร้าย?”

            หือ เปล๊า ทัตสึยะหันมายิ้มหวานกลบเกลื่อนให้ยูอิจิที่ดันได้ยินถ้อยคำที่เปรยเบาๆกับตัวเอง หลังจากที่เข้ามาในโถงห้องถ่ายแบบแล้วแอบเหลือบไปเห็นใบหน้าคุ้นตายืนเก็กหล่ออยู่อีกฝั่ง วันนี้ดูจะไม่ได้มีแค่กรุ๊ปเดียวที่มาถ่ายแบบหนังสือเล่มนี้ซะแล้วกระมัง

 

                นิชิกิโดเรียวยืนหลังพิงผนังมือล้วงกระเป๋ารอคิวถ่ายแบบ สายตาก็จ้องมองเลยไปยังอีกฝั่งของสตูดิโอซึ่งมีกลุ่มบอยแบนด์เพื่อนร่วมเอเจนซี่รอเซทฉากอยู่เช่นกัน เรียวยืนทำหน้านิ่งถึงขั้นบูดไม่สบอารมณ์ในบางสิ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะต้องรอนานก็อาจเป็นเพราะรอยยิ้มหวานของใครบางคนที่ส่งให้คนอื่นที่ไม่ใช่ตนเอง

 

                กินเค้กบูดมาใช่ไหมล่าาาา~~ ถึงได้มายืนทำหน้าตูดบูดสนิทอยู่แบบนี้น่าาาาา อยู่ๆน้ำเสียงต่ำดำดิ่งก็ดังขึ้นที่ข้างหู ใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงไอร้อนแต่ด้วยแรงอาฆาต ซึ่งเป็นคนอื่นทำคงได้จักจี้ไม่ก็หนาวสันหลังแต่นี่เพราะรู้ว่าเป็นเสียงใครเลยได้แต่ทำหน้าหนายๆ

                อะไรวะจิน...ใครอะไรบูดเหมือนตูดนาย

                โหย กะเพื่อนก็ยังด่าได้ไม่ปราณี...ก็ทัตจังบอกว่าเค้กที่ซื้อมาฝาก เจอปากเสียๆของใครบางคนทำบูดไปแล้ว....นายรู้ป๊าวเรียวจางงงงง ว่าฉันอยากกินเค้กร้านนี้ม๊ากกกกกกก ขนาดไหน

จินเปลี่ยนมาทำเสียงงุ้งงิ้งปั้นหน้าเสมือนเอาจริงผิดกับคราแรกที่มาแบบเยียบเย็นเล่นเอาเ