2010/Jan/22

 

ต่อเร็วเป็นประวัติการ(ของตัวเอง) ฮ่าๆ เรื่องอื่นมาเป็น monthly แต่เรื่องนี้ weekly แฮะ (ไม่ใช่อะไร เรื่องอื่นมันคิดไม่ออก ฮ่าๆ)

 

Thousand Or One Night (พันทิวา...หนึ่งราตรี)

 

Author : Hanabi / Lunabi

Pairing : PiDa    (YamaPi & Ueda)  and Akame (Jin & Kame)

Declare : Just in my dream and bring them out.

 

Part 2...

 

   

ยามาชิตะเดิมสำรวจไปรอบๆห้องที่ตกแต่งค่อนข้างโล่งแต่ดูดีๆจะรกเป็นจุดๆซะมากกว่า เดาได้เลยว่าเจ้าของห้องมักจะนั่งอยู่ตรงไหน ทำอะไร... กองแผ่นซีดีข้างชุดเครื่องเสียง กองโน๊ะเพลงระเกะระกะบนพรมข้างเตียงนอนที่มองผ่านประตูฉากกั้นห้องเข้าไปเห็นได้ชัดว่าส่วนใหญ่แค่ใช้นอน ไม่ก็มีแค่เพื่อนสนิทมาเยี่ยมซะมากกว่าที่จะจำเป็นต้องเก็บกวาดให้ดูดีมีภาพลักษณ์ในสายตาคนอื่น หรือ..คนพิเศษที่ไหน  ร่างสูงเดินสำรวจไปเรื่อยจนแก้วน้ำชามายื่นแทบชนจมูกอยู่ตรงหน้าถึงได้ละความสนใจมาที่เจ้าของห้องซึ่งตอนนี้หน้าสวยๆนั้นกำลังบูดได้ที

ทัตสึยะเดินเลี่ยงไปเก็บกองหมอนอิงขึ้นมาวางลวกๆบนโซฟากำมะหยีสีดำเป็นเชิงเชิญให้แขกจะนั่งก็นั่ง ก่อนเดินเลยหน้าร่างสูงที่ยืนจิบชาเย็นชื่นใจอยู่เข้าไปกวาดกองกระดาษโน๊ตให้ดูเรียบร้อยพอเป็นพิธี

                 ขอโทษแล้วกัน ถ้าฉันทำให้นายหงุดหงิดยามะพียืนกอดอกพิงประตูห้องมองคนข้างใน ทัตสึยะหันมามองก่อนจะคลายสีหน้าลงบ้าง               

                  ก็ไม่ใช่ความผิดของนายทั้งหมดหรอก

            ร่างสูงมองแก้มที่ป่องขึ้นข้างนึงนั้นอย่างนึกเอ็นดูคนที่กลับมาเป็นฝ่ายเขินซะเองเมื่อรู้ตัวว่ากำลังทำตัวเหมือนเด็กพาลคนอื่นไปทั่วซะเอง

 

                ยามาชิตะวางแก้วชาก่อนเดินมานั่งลงบนเตียงนุ่มมองทัตสึยะที่นั่งอยู่บนพรมข้างๆนั้น ก่อนเปิดฉากคุยดีๆอย่างที่ตั้งใจ

            จินมันไปทำอะไรอีกล่ะ ความจริงคนที่น่าจะมานั่งกลุ้มใจมันน่าจะเป็นคาเมนาชินะ ไม่ใช่นาย

                คิ้วสวยขมวดขึ้นทันทีก่อนจะพูดขึ้นทันควัน

                ก็เพราะคาเมะไม่ทำอะไรเลยนะสิ ฉันเลยหงุดหงิดแทน

คนถามเลิกคิ้วสูงขณะที่ร่างบางเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองหลุดอารมณ์ที่ไม่ควรออกไปอีกจนได้ซะแล้ว

เอาเป็นว่า ฉันไม่ยุ่งเรื่องนี้ละกัน ฉันไม่ก้าวก่ายชีวิตรักจินมันอยู่แล้ว... และยังไงฉันก็ยังฉลาดเลือกมากกว่าจินที่เอาไม่เลือกด้วย มันน่ะขอแค่ถูกใจเป็นพอ เพราะยังไงตัวจริงก็นอนรอมันอยู่ที่บ้านอยู่แล้ว

            “ที่พูดนี่ไม่ได้ดูดีเลยนะ ทำอย่างกับคาเมะเป็นตัวอะไรสักอย่างที่ไร้ชีวิตจิตใจจะบีบก็ได้จะคลายก็ไม่ยอมปล่อยสักทีแบบนี้ยิ่งน่าสงสารเข้าไปใหญ่ทัตสึยะนั่งกอดเข่าพยายามไม่สนใจร่างที่นั่งสบายอยู่บนเตียงราวกับเป็นเจ้าของบ้าน

เลยกลัวตัวเองจะเป็นอย่างนั้นด้วย?

นี่!! ถ้าคิดว่าตัวเองเป็นยามะพีแห่งค่ายจอนนี่เอนเตอร์เทนเมนท์ แล้วจะมาป่วนใครก็ได้ก็เชิญเป็นเกลือกับน้ำมันที่เข้ากันไม่ได้แบบนี้ไปตลอดดีกว่า

                  พูดเสร็จก็สะบัดหน้าหนีทิ้งให้คนฟังอึ้งๆไปกับตรรกะการเปรียบเทียบที่เข้าถึงได้ยากของคนซึ่งได้ชื่อว่าแปลกแตกต่างได้ที่คนหนึ่งในเอเจนซี่ แล้วตอนนี้อารมณ์ดูท่าจะเปลี่ยนไปอีกแล้วจนยามะพีอดยิ้มในความเป็นตัวของตัวเองนั่นไม่ได้

                 นี่ด่าจริงๆหรือหลอกให้งงเล่นรึเปล่าเนี่ย..ถึงว่า นายคุยกับทางุจิรู้เรื่อง ไม่รู้สึกเจ็บไม่พอมันกลับดูน่ารักไปอีกแบบซะอย่างนั้น จนรอยยิ้มของร่างสูงที่ส่งไปให้แบบไม่ปิดบังเล่นเอาคนถูกถามหน้าซับสีอย่างช่วยไม่ได้

โทษนะที่ถูกเลี้ยงมาอย่างละเอียดอ่อน มือเรียวคว้าหมอนนิ่มขึ้นมากอดหลบใบหน้าเขินๆที่บังเอิญพูดอะไรเข้าใจยากออกไป

 

                 ...เข้าใจละว่าทำไมในคัตตุนถึงโอ๋กันนักสูสีพอๆกับยูยะเลยนะเนี่ย... 

           

             ยิ่งเห็นแขกที่ไม่ได้ตั้งใจรับเชิญนั่งอมยิ้มแอบขำยังความหงุดหงิดให้คนที่ไม่ตั้งใจหลุดเขินไปแล้วหลายรอบนั้นเริ่มหมดความทนแล้ว

 

พูดมาเลยดีกว่าว่านายต้องการอะไร ถ้าจะหาเรื่องก็ต่อยกันเลยดีกว่าไหม!” พูดจบร่างบางเบาลุกพลวดยกสองแขนขึ้นตั้งการ์ดท่าเตรียมพร้อมทันทีแบบไม่มีการคำนึงถึงขนาดตัวที่คงลืมไปว่าแตกต่างอยู่หลายกิโล...แต่มีหรือจะคิดอะไรได้ทันเมื่อร่างที่ยังนั่งยิ้มอยู่นั่นกระชากข้อมือเล็กนั้นลงไปบนเตียงแล้วจัดการเอาร่างที่หนากว่ากดทับไว้ทันทีแบบไม่มีให้ทดเวลางง

             “หว๊า~~!!”

             แบบนี้รู้ยัง?ว่าต้องการอะไร ใบหน้าเข้มที่ตอนนี้อยู่ใกล้แบบไม่เคยใกล้ได้ขนาดนี้มาก่อนแม้จะรู้จักกันมานานก็ตามที สร้างความสับสนมึนงงในความไม่คุ้นเคยนั้นจนนัยน์ตาสวยได้แต่กระพริบปริบ ไม่แน่ใจในสถานการณ์ที่เกิดนี้สักเท่าไหร่

เอ่อ...นายหนักเท่าไหรเนี่ย ดูเหมือนจะน้อยกว่าจินแต่ก็หนักนะ เขยิบออกไปได้แล้ว มือเล็กพยายามต้านใช้ร่างดันคนที่ทาบทับออกแต่ก็ไม่เป็นผล... แต่สิ่งที่ยามาชิตะสนใจไม่ใช่การต่อต้านแต่เป็นคำพูดที่ได้ยินก่อนหน้านั้นมากกว่าที่มันสะกิดในหัวใจ

             “นายเคยให้ไอ้จินมันนอนทับนายแบบนี้หรือไงกันถามไปอย่างคนสงสัยจริงๆ แต่คนถูกถามก็ส่งแววตาบ้องแบ๊วกลับมาให้เช่นกัน

ไม่ใช่แค่จิน จุนโนะก็เคย โคคิก็เคย คาเมะก็ยังเคย เบาสุดเลยด้วย ... เล่นซูโม่กันไม่เห็นจะแปลก ดวงตาใสกระพริบปริบ ขณะที่ยามะแอบคิด ‘NewS ที่ว่า Member Ai กันโคตรๆยังไม่สมัครสมานนัวเนียกันได้เท่าวงที่ขึ้นชื่อว่าทะเลาะกันมากที่สุดวงนี้เลยนะเนี่ย

 

อืมมม...งั้นแบบนี้ละ

ลมหายใจอุ่นเป่าลงเบาๆที่ใบหูนิ่ม มือแกร่งสอดเข้าไปใต้สาบเสื้อแล้วลูบไล้เบาๆที่หน้าท้องนั้น...

แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือเสียงหัวเราะคิกคัก

อยากวัดกล้ามท้องก็ไม่บอก คนตัวเล็กกว่าลุกพลวดหัวแทบโหม่งร่างที่ทาบทับอยู่แต่ทัตสึยะไม่สนใจถกเสื้อขึ้นโชว์กล้ามท้องที่สั่งสมมาจากการเข้ายิมชกมวยอันแสนภูมิใจทันที...ไม่ได้เข้าใจจิตใจคนที่กำลังนั่งหมดอาลัยเกาหัวแกรกก่อนจะหลุดขำเล็กๆออกไปอย่างช่วยไม่ได้

            ฮ่าๆ...ต้องให้ฉันพูดตรงๆไหมเนี่ยว่าฉันกำลังจะปล้ำนายน่ะ ห๊ะ!” ใบหน้าหล่อหวานส่งยิ้มละไมให้คนที่กำลังเปลี่ยนจากใบหน้าลัลล้ามาเป็น...อึ้ง 

ห๊า!!...แต่...ฉันเป็นผู้ชาย

อืม...แล้วไง คาเมะของไอ้จินมันเป็นผู้หญิงเร๊อะ

ก็~~...อืม ผู้ชาย  ก่อนจะตอบก็ยังอุตสาห์หยุดคิดนานจนอีกคนอดหัวเราะๆไม่ได้...ถ้าคาเมะอยู่ด้วยคงเสียใจน่าดู

ยามะพีทอดร่างลงนอนเอามือเท้าศีรษะหันข้างมองหน้าคนที่ยังนั่งสมองว่างอย่างสบายใจ

            “จินมันพูดถึงฉันยังไงมั่ง เคยบอกไหมว่าไม่ใช่แค่ผู้หญิงก็ได้  ผู้ชายหน้าสวยๆก็เอาน่ะ มือแกร่งยกขึ้นปัดจมูกรั้นนั้นเล่นเป็นนัยๆ

                 ตลกแล้วมือนิ่มยกขึ้นปัดออกว่องไวเช่นกัน 

ยามาชิตะขำเล็กๆก่อนกลับมาใช้แววตาเอาจริงเอาจัง

                จะหัวเราะก็ได้นะ แต่อย่างฉันจะทำอะไรแล้วละก็...ทำจริงใบหน้าหล่อยื่นเข้าไปใกล้คนที่กำลังนั่งไม่ระวังตัวจนแทบหงายหลังลงไปบนเตียงนุ่ม

หว๊า!!...ต..แต่นาย...หน้าตาแบบนี้..น่าจะ.. เหมือนคาเมะ??เป็นใครก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ยามะพี คือบุรุษหน้าสวยหวานเป็นอันดับต้นๆของบริษัทจอนนี่จูเนี่ยมาตั้งแต่สมัยนิชิกิโดเรียวยังสูงไม่ถึง150เซนต์ แล้วถึงตอนนี้ก็ยังคลองอันดับหนึ่งได้ไม่ยากอยู่

.....แต่ดูเหมือนความหวานจะคงไว้ที่แค่หน้าตาเท่านั้น...

 

ร่างสูงทำท่าคิดก่อนตัดสินใจถอดเสื้อโชว์กล้ามทั้งแขนทั้งท้องทั้งอกอึ๋มอั๋นอันแสนภูมิใจ และด้วยขนาดตัวที่ใหญ่กว่าแบบไม่ต้องเพ่งให้เปลืองกล้ามเนื้อตาก็บอกเป็นนัยๆได้ว่าเป็นเจ้าพ่อฟิตเน็ตเช่นกัน... พลังแห่งกล้ามเนื้อที่เห็นทำเอาทัตสึยะตกใจร่นถอยหนีทัพไปซะชิดหัวเตียง

นาย...อะ...เอาจริงหรอ

รับก็สนุกดีนะ แต่รุกมันเร้าใจกว่า...ว่าไหม

ว้ากกกก!!!! เดี๋ยวเจอชกนะโว้ย

 แล้วความชุนละมุนวุ่นวายของผู้ชายสองคนที่หนึ่งนั้นทั้งหนีทั้งขัดขืนดิ้นรนแบบที่พอจะทำได้ ผิดกับอีกคนที่ดูเหมือนจะสนุกกับการไล่จับไล่ปล้ำคนตัวเล็กไปบนเตียงกว้างจนทั้งหมอนข้างผ้าห่มกระจัดกระจายกระจุยไปคนละทิศละทาง

ปล้ำกันอยู่สักพักพอหอบไปพร้อมความสนุกจนคนโดนคงลืม...นึกว่าเล่นกันอยู่ผลคือทัตสึยะถูกมัดมือไว้ด้วยเสื้อยืดตัวใหญ่ซึ่งร่างสูงถอดเตรียมไว้เป็นอาวุธร้ายก่อนหน้านั้นแล้วแบบไม่รู้ตัว

ไปโทษจินมันละกันที่มันเคยบอกว่าถ้ากำจัดจุดแข็งนายได้ ที่เหลือก็ลูกแมวแล้ว..ฮ่าๆสิ้นคำเสียงสวดสรรเสริญบุคคลากรขั้นนักร้องนำของวงคัตตุนก็ดังรอดมาจากริมฝีปากอิ่มจนแทบจับความไม่ได้...ดูเหมือนความละเอียดอ่อนในชีวิตจะถูกลืมไปซะสนิท แต่แล้วสติก็ถูกดึงกลับมาด้วยแรงขบเล็กๆที่ใบหูทำเอาสะดุ้ง

               นาย...ล้อเล่นอยู่ใช่ไหมเนี่ย คราวนี้ร่างบางเริ่มใจไม่ดีจริงๆจนยามาชิตะสัมผัสได้ถึงอาการสั่นน้อยๆ

นี่..ไม่เคยจริงๆนะหรอ นัยน์ตาคู่สวยจ้องร่างด้านใต้อย่างไม่ปิดบังในความสงสัยนั้นจนคนโดน