BUTTERFLY

Author : Lunabi / Hanabi

Casts : KAT-TUN & NEWS  Kamenashi Kazuya - Ueda Tatsuya - Akanishi Jin - Nishikido Ryo - Yamashita Tomohisa - Nakamaru Yuichi - Tanaka Koki – Uchi Hiroki – Taguchi Junnosuke(where? when?)

Genre: Love Romance และ เริ่มออกทะเล
Rating: Save

Summary : Butterfly… Effect to every one, every love.

Part 17

ณ เวลาอาหารเย็น

โต๊ะอาหารแบบตะวันตกซึ่งมาโผล่อยู่กลางห้องที่ถูกตกแต่งด้วยเครื่องเรื่อนของชาวตะวันออกแดนอาทิตย์อุทัยกำลังถูกใช้เป็นที่วางอาหารคาวหวานสดใหม่ซึ่งลำเรียงออกมาจากห้องครัวอย่างไม่ขาดสาย เครื่องเคลือบทรงสวยวางเรียงสลับไปกับภาพอักษรโบราณอันหายากและดอกไม้พื้นเมืองสร้างสรรยากาศให้ห้องดูสวยหรูและสงบเงียบ...แต่ มันไม่ง่ายอย่างนั้น...เมื่อสิ่งมีชีวิตที่คาดเดาทิศทางไม่ได้เกิดมาอยู่รวมกันถึงแปดคน

                “เน่~~เรียวจางงงง ไม่เจอกันตั้งนานกินน้อยลงนะเนี่ย ตัวเลยหดอยู่แค่เนี้ย... อ่ะ งั้นลองนี่ ลาซันยาเนื้อบดกับผักขมอบชีสสูตรเด็จของฉัน อร่อยนะเอ้า...อ้ามมมม” ฮิโรกิกำลังพยายามป้อนชั้นชี๊สสลับเนื้อบดอย่างดีมีสีเขียวๆของผักที่ชื่อไม่น่าจะหวานแต่กลับส่งกลิ่นหอมเข้าปากคนที่นั่งทำหน้าปั้นยากอยู่ข้างๆ จะปฏิเสธก็รู้ดีว่าคงไม่มีผลอะไร

            “ฉันจำได้ว่าไม่เคยเห็นนายทำเองนะฮิโระ แค่ยืนชี้นิ้วบอกให้แม่บ้านทำอ่ะ” ยามาชิตะอดไม่ได้ที่จะขัดเพราะกำลังรู้สึกเลี่ยนกับสิ่งที่เพื่อนตัวเองกำลังทำอยู่ ทั้งที่ความจริงพาฮิโระกลับมาตามคำสั่งของคาเมะก็เพื่อสิ่งนี้

                “ฉันทำตาม...ออเดอร์~~~...นายเลยนะโทโมะ เพราะฉะนั้นเงียบปายยยย” ฮิโระหันมาตีหน้าเข้มเน้นคำว่า... ‘คำสั่ง’ ความหมายเท่ากับ... ‘ความผิดนายทั้งหมดนั่นแหละ..อย่าบ่น’....ให้สะกดในใจเล่นเป็นพิเศษก่อนหันไปอ้อนเรียวต่อ

                “แล้วความจริงจะให้อร่อยสุดๆมันต้องป้อนแบบเมาท์ทูเมาส์นะเรียวจัง”

                “เฮ้ย...!”

                และไม่ต้องรอช้าฮิโรกิตักลาซันย่ากลิ่มหอมเข้าปากก่อนหันมากระชากคอเสื้อเรียวให้เข้ารับจุมพิตตนนั้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เล่นเอาคนรอบโต๊ะอาหารถือช้อนค้างตาโตกระพริบไม่ลงกันทีเดียว…

                โดยเฉพาะทัตสึยะตกใจกับภาพที่เห็นอย่างช่วยไม่ได้และที่เริ่มจะส่อแววหมั่นไส้อย่างไม่รู้ตัว 

“ชริ...ไอ้อาหารหน้าตาลื่นๆเปียกๆสีเหลืองๆนั่นมันน่าอร่อยนักรึไงนะ” ร่างบางงึมงำก่อนทำเป็นไม่สนใจหันไปตั้งหน้าตั้งตากินข้าวในจานตัวเองต่อ

ขณะที่คาเมะแอบขำไปกับอาการเหวอๆของเรียว

                ...วิธีนี้ได้ผลเกินคาดแฮะ...

            ยามาชิตะเห็นท่าไม่ดีเริ่มห่วงเพื่อนผู้เป็นเจ้าของบ้านที่มักจะแพ้ทางหนุ่มหน้าหวานขี้อ่อนไปในทุกครั้งที่เผลอ มือแกร่งหันไปตบหลังจินที่นั่งอยู่ข้างกายให้มาช่วยกู้สถานการณ์จนร่างหนานั้นแทบจะสำลักหอยเชลล์ที่เพิ่งจะแงะออกจากฝาจิ้มเข้าปาก

                “ไรวะพี” ชักหงุดหงิดที่มีคนมาขวางทางกิน

                “ทำไรสักอย่างดิ๊”

                จินเงยหน้าขึ้นมาเห็นฮิโระกำลังอ้อนป้อนโน่นโกยนี่เข้าปากเรียวอย่างกับเห็นเป็นเด็กขาดสารอาหาร และเพราะจินไม่เคยสนใจสถาณการณ์อะไรหากมีของกินอร่อยๆอยู่ตรงหน้า เลยตีความคิดว่าเพื่อนตัวดีอยากได้แบบนั้นมั้ง...

                “อ่า...พีจังอยากได้แบบนั้นก็ไม่บอก...เน่~ หอยตีนนี่อร่อยนะยามะ มาม๊ะๆเดี๋ยวจินจินสุดหล่อคนนี้จะแกะให้กิน....เอ้า...อ้ามมมมมม แบบนั้นแล” ยามาชิตะก็บ้าจี้รับเข้าปากอย่างอึ้งๆ … ‘มามุขไหนของมันฟระ!!!’

                “อร่อยมะ” จินยิ้มแฉ่งให้เพื่อนที่กำลังทำหน้าปุเลี่ยนกลืนก้อนอาหารที่ชื่อไม่ค่อยน่ารักนั้นลงคอก่อนเสไปทางร่างเพรียวที่นั่งกอดอกมองอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าสวยของคาเมะนิ่งสนิทมองอย่างไม่สะท้านแต่หากก้มไปมองทางใต้โต๊ะอาจเห็นปลายเท้ากำลังจิกลงพื้นแน่นอย่างไม่ชอบใจ

                ...อะไร หรือใครละ ที่ทำให้ไม่ชอบใจ...

                แล้วสงครามการสร้างความอร่อยในรูปแบบต่างๆที่จินและฮิโรกิจะขุดขึ้นมาสู้กันแบบไม่มีใครยอมใครถูกดึงขึ้นมาใช้กันอย่างสนุกสนานแต่กลับเป็นการสร้างความน่าสะพึงกลัวมากกว่าความหวีดหวานจนคนที่เหลือบนโต๊ะอาหารได้แต่ระคนจะคิดกันไป

            โคคิเกาหัวแกรกก่อนจะลองตักสเต็คก์เนื้อวัวแบบไม่สุกนักมีเลือดแดงๆติดดูน่ารักในสายตานั้นขึ้นมาแล้วจับยัดเข้าปากยูอิจิที่นั่งมองการแข่งขันราวกับส่งลูกข้ามกันไปมาอย่างเพลิดเพลิน

                “ป้อนแล้วมันจะอร่อยขึ้นไหมวะ”

                ยูอิจิหันมาเคี้ยวเอื้องก่อนจะตอบกลับไปบ้าง

                “ก็งั้นๆอ่ะ ออกจะเค็มกว่าเดิมด้วยว่ะคิ”

                สองหนุ่มหน้าสวยนั่งเท้าคางมองความวุ่นวายก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ จากเหตุการณ์น่าหมั่นไส้ช่วนให้อารมร์ขุ่นอย่างไม่รู้สาเหตุ มันกลับมาเป็นตลกฟืดแบบนี้ได้ยังไงกัน

                “ฉันว่าเราเลิกสนใจคนพวกนี้แล้วหันมากินของเราดีกว่านะทัตจัง”

                “อืม ฉันก็ว่างั้นอ่ะคาเมะจัง”

            ดวงตาใสสองคู่กระพริบปริบก่อนจะเลิกมองคนอื่นหันมาสนใจกันเองท่าจะดีกว่า

            “นี่...ไม่ได้มาโอซาก้าตั้งนาน ลองขาปูยักษ์นี่สิทัตจัง อร่อยดีนะ”

            มือเรียวจับชิ้นเนื้อสีขาวฟูฟ้องอวบอั๋นป้อนเข้าปากอิ่มที่อ้ารับอย่างชอบใจ

                “อืมมม... หวานดีจังเลยคาเมะ” ทัตสึยะหันมายิ้มแก้มตุ่ยให้คนข้างกาย

                “แก้มป่องแล้ว ฮ่าๆ” ริมฝีปากสวยคลี่ยิ้มตอบก่อนเอ่ยแซวอย่างสนุก มือเรียวยกขึ้นแตะซับเศษปุยสีขาวเล็กๆที่ติดข้างแก้มเนียนนั้นออกอย่างทะนุถนอม

                “นี่ๆ งั้นนายลองนี่มั่งไหม” มือเล็กจับปลาฮิราเมะชิ้นบางขึ้นมาห่อด้วยแผ่นสาหรายสดอย่างบรรจงก่อนยกขึ้นป้อนคนข้างกาย คาเมะกุมข้อมือบางไว้ก่อนค่อยๆใช้ริมฝีปากบางสีสดเม้มชิ้นเนื้อเข้าไปช้าๆ นัยต์ตาคู่สวยสีอ่อนจ้องตอบดวงตาสีเข้มเป็นประกายตรงหน้าที่รอลุ้นอย่างมีความหมายจนเมื่อรับของคาวที่ดูท่าจะหวานกว่าน้ำผึ้งชิ้นนี้เข้าไปจนหมด เรียวลิ้นตวัดไล่เลียไปที่นิ้วบางเบาๆก่อนละออกมายิ้มให้

            “อร่อยที่สุดในโลก”

                จะบอกว่าไอ้ที่กำลังนั่งตาค้างมองอยู่รอบโต๊ะก็แอบบอกว่า... ‘อยากกิน ไอ้อะไรที่อร่อยที่สุดในโลกนั่นเหมือนกัน’...เนื้อที่คีบอยู่บนตะเกียบคิ หอยที่จิ้มอยู่บนซ้อมจิน กับผักขมที่พูนอยู่บนช้อนของอุจี้ ล่วงตกลงไปบนจานอย่างพร้อมเพียง

            สองหนุ่มหน้าหวานที่ตอนนี้กลายเป็นอาหารตาให้คนอื่นมองยังไม่สนใจสิ่งอื่นใด เสียงหัวเราะคิกคักพูดคุย จิ้มโน่นตักนี้แย่งกันป้อนแบบทำแล้วดูน่ารักดีเล่นเอาโต๊ะแทบร้อนอิจฉาตาลุกกันไปเป็นแถบ

                คาเมะเริ่มรู้สึกถึงความสำเร็จเล็กๆจึงเริ่มเล่นอะไรต่อ

                “อิ่มแล้ว ไปอาบน้ำด้วยกันดีกว่านะทัตจัง เมื่อกี้เห็นมีบ่อน้ำแร่แบบอินดอร์ ไปแช่ให้อุ่นๆกันสองคนท่าทางน่าสนุกดี”

                “เฮ้ย!!!!”

                นิชิกิโดกับยามาชิตะปฏิกิริยาตอบสนองดีกันทั้งคู่ตบโต๊ะลุกขึ้นยืนพร้อมกันเตรียมห้ามทัพแทบจะทันทีที่ได้ยิน เพราะสมองมันคิดเลยเถิดไปไหนต่อไหนแล้ว

            “ไปรอที่ห้องนะ” คาเมะหันไปกระซิบที่หูทัตสึยะขณะที่ดันร่างบางนั้นให้ออกไป ก่อนหันมาเลิกคิ้วถามเรียว

“มีปัญหาหรอ?...ไม่มีตังค์จ่าย? ค่าน้ำแพง? งั้นเอาแค่เช็ดตัวกันก็ได้นะ สนุกดีถูกันไปลูบกันมา ผิวทัตจังเวลาถูกน้ำร้อนจะยิ่งเนียนนุ่มลืมมือเป็นพิเศษซะด้วยสิ” คาเมนาชิแกล้งแย่ให้คนฟังที่ยังยืนอึ้ง ซึ่งเปลี่ยนจากมโนภาพร่างสวยในอ่างน้ำมาเป็นจินตนาการไปถึงผืนผ้าซับน้ำเนื้อบางเบาไล่ไปตามผิวขาวผ่องสู้แสงจันทร์ของสองร่างเพรียวสวยแล้วยิ่งรู้สึกเหมือนเลือดจะสูบฉีดไปเลี้ยงหัวใจไม่ทัน

“ไม่ได้ห่วงเรื่องค่าน้ำ แต่กลัวมันจะเดือดจนระเหิดทำเอาคนแถวนี้ช็อกตายเลือดระเหยหมดตัวไปหมดเสียมากกว่า” จินกระตุกยิ้มตอบแทนเพื่อนตัวดีที่ยืนตายคู่ไปเป็นที่เรียบร้อยก่อนจะพูดต่อ

“ยินดีจะรับคนหล่อๆไปดูแลเนื้อตัวเพิ่มสักคนไหมครับ”

คาเมะกระตุกยิ้มจ้องตอบสายตาคมเข้มนั้นอย่างนึกสนุก ร่างเพรียวโน้มตัวเข้าไปใกล้ร่างสูงที่นั่งเอานิ้วลูบริมฝีปากตัวเองอยู่ช้าๆ

“อันนี้ก็ไม่รู้ว่าจะสู้พวกนายที่กำลังสนุกกับอะไรที่กำลังเล่นๆกันอยู่ได้หรือเปล่า แต่ถ้าอยากรู้ว่าร้อนแค่ไหน....คงต้องไปลองดูเอง แต่ก็คิดว่าไม่ควรรบกวนให้นายมาลำบากดูแลเพราะ..ฉัน...ดูแลตัวเองได้”

มือเรียวหยิบเชอรี่สีแดงสดในตะกร้าใกล้ตัวขึ้นมาซับจูบเบาๆแล้ววางลงไปบนมูสครีมสีขาวตรงหน้าจินก่อนโน้มร่างเข้าไปหาร่างสูงที่กำลังรออยู่อย่างนึกสนุกเช่นกัน

                “ของสวยๆที่ดูน่ากิน รสชาติมันอาจจะไม่หวานเหมือนอย่างที่ใครๆคาดคิดก็ได้นะ”

 คาซึยะส่งยิ้มน่ารักทิ้งทายก่อนพาร่างเพรียวสวยนั่นออกจากห้องไป แม้สายตาสุดท้ายที่เพ่งมองมาจะออกแนวดุคมบอกถึงการไม่ยอมใครง่ายๆอย่างแน่นอน

จินกระตุกยิ้มแบบถูกใจสุดๆ เมื่อถูกท้าทาย มือแกร่งหยิบผลเชอร์รี่สดลูกที่ถูกมนต์สะกดของคาเมนาชินั้นขึ้นมอง ก่อนจะส่งเข้าปากชิ้มรสชาติหวานอบเปรี้ยวของมันช้าๆ

“เปรี้ยว...แต่ก็เร้าใจดี”

นึกขำตัวเองที่ปรกติเจออะไรที่ต้องการจะวิ่งเข้าชนไม่รอช้าถ้าอยากได้ แต่ครั้งนี้มันกลับต่างออกไป อาคานิชิจินกำลังรอ ...รอราวกับกำลังบ่มเลี้ยงให้เนื้อทรายตัวสวยโตเต็มวัย แล้วปล่อยให้วิ่งหนีจนสุดแรงก่อนจะกางกงเล็บราชสีห์เข้าตะคุบให้ดิ้นสุดแรงแต่ก็หนีไปไหนไม่ได้

“รอดูกันไปก็แล้วนะ คาซึยะ”

ขณะเดียวกันนั้น บุคคลที่ถูกลืมอยู่ปลายโต๊ะอาหารกำลังหวั่นใจอยู่เช่นกัน

โคคิกำมีดหั่นเนื้อในมือแน่ บอกไม่ถูกว่าอารมณ์ไหน แต่ถ้าทำได้คงจับใครบางคนหักคอให้สาแก่ใจไปแล้ว

                “เฮ้ย คาเมนาชิ กลับมาคุยกันก่อน” เรียวพูดขึ้นหลังจากได้สติเตรียมตามไปหาเรื่อง หากแต่ฮิโรกิซึ่งนั่งเงียบอยู่ใกล้ตัวฉุดดึงไว้ก่อน

            “เรามีเรื่องต้องคุยกันนะเรียว”

.....................................................................

Next Chapter

Sp. part เลียกน้ำย้อยที่คงทำเอากระเพาะอักเสษสักเล็กน้อย ปลอดภัยสำหรับคนรับฉากเร่าร้อนของคะเมะvsทันสึยะไม่ได้

= = = == = = = = = = ==

“นี่คาเมะ นายว่านายอาคานิชิ จินอะไรนั่นเป็นคนยังไง”

“ไม่รู้สิ ตัวร้ายเลยละมั้ง”

…

“แล้วนายกับนิชิกิโด...มีอะไรกันหรือเปล่า” คำถามจากคนตรงหน้าทำเอาทัตสึยะหน้าซีดโดยไม่รู้ตัว

“มีอะไร หมายถึง…??”

“อะไรที่นายอยากหรือไม่อยากให้มี” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน คาซึยะชันตัวขึ้นจนอยู่ในระดับเดียวกับดวงตาคู่สวยที่กำลังฉายแววหวาดหวั่น

“คาเมะ!”

มือเรียวค่อยๆดึงผ้าคาดเอวบางที่ถูกผูกไว้หลวมๆออก แม้จะไร้ซึ่งการขัดขึน แต่หากแววตาที่สั่นไหวนั้นก็มากพอที่จะหยุดการกระทำทั้งหมดได้

…

“ไม่มีใครที่สมบูรณ์แบบ ไม่ว่าฉันหรือนาย”

“แต่...คาเมะ”

“ถ้านายพูดว่า ไม่...คำเดียว  ฉันก็จะหยุด”

= = == == = === = =  = = == =

*** ขั้นรายการ...

แอบสารภาพว่าต้องนี้มันต้องเป็นฉากกุ๊กกิ๊กของสองตัวเอกของเรื่อง แต่...จดบัดนี้ข้าพเจ้าก็ยังต่อฉากเร่าร้อนไม่ได้สักที ฮ่าๆ อยากให้มันออกมาดีอ่านะ ไม่อยากให้มันออกมาเคะแตก เลยจะขอเก็บตอนนี้ไว้ก่อน เอาไว้เป็นสเปเชียลหรือไรก็ค่อยว่ากันละกันนะ 555 แต่ถามคนอ่านหน่อยจิ อยากรู้ว่าที่อ่านๆมาทั้งหมดนี่(กลับไปอ่านไหมก็ได้นะ เพราะคิดว่าคงลืมๆกันไปหมดแล้ว555) คาเมะในเรื่องนี้เป็นยังไง มันมีความแมนอยู่ในความรู้สึกบ้างไหม ยังไง๊ยังไงมันก็กดคนอื่นไม่ได้หรอก...หรือเปล่า? แล้วคนอื่นเป็นยังไง จินมันดูแฉะไปไหม(หมายถึงเฉือย เป็นหมูเลื้อยหรือเปล่า) ทัตจังล่ะ ดูใจง่ายอินโนเซนต์ไปหรือเปล่า แล้วเรียว?มะพี?พี่คิ?พี่ยู?(จุนโนะหาย?)

ตอนหน้าจะเป็นของพวก born2beเมะซะเป็นส่วนใหญ่ ติดตามกันนะขอรับ ^^ จะพยายามมาต่อในเร็ววัน

แต่....

เจอหาว่าลงน้อยจากคอมเมนท์ที่แล้ว ลงต่ออีกหน่อยก็ได้ ฮ่าๆ

*************************************

เสียงสีเหลืองนวลจากพระจันทร์ดวงโตช่วยให้ค่ำคืนนี้พอมีแสงสว่างจนแม้บ้านทั้งหลังจะปิดไฟมืดมิด แต่ก็ยังช่วยให้แลเห็นความเป็นไปรอบตัวได้ด้วยตาเปล่า นิชิกิโดยืนกอดอกเงยหน้ามองความงดงามที่อยู่ไกลโพ้นนั่น ผลันนึกถึงคำที่ใครบางคนเคยกล่าววไว้ ถ้ามองพระจันทร์เต็มดวงคราใด จะทำให้นึกถึงหน้าคนที่รักที่สุดได้ครานั้น เมื่อคิดแบบนั้นแล้วจำต้องหัวเราะให้กับตัวเองเมื่อใบหน้าสวยใสของใครคนหนึ่งผุดขึ้นมาบดบังธรรมชาติอันงดงามนั้นทันที รอยยิ้มผุดขึ้นอีกเมื่อสมองมันประมวลผลว่าใบหน้าและรอยยิ้มนั้นมันงามกว่าพระจันทร์อะไรนั่นเป็นไหนๆ

...สมองหรือหัวใจกันแน่ที่สั่งแบบนั้น...

เสียงฝีเท้าก้าวอย่างแผ่วเบาแต่ก็ไม่อาจพ้นประสาทสัมผัสที่ถูกฝึกให้รับรู้เร็วเรียกให้สติทั้งหมดให้กลับมาสู่ตัวอีกครั้ง ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ได้ว่าผู้ย่างกรายเข้ามาช้าๆนั้นเป็นใคร

“ทำไมถึงกลับมา นึกว่าเกลียดจนคิดว่าชาตินี้จะไม่อยากเจอหน้ากันแล้วซะอีก” 

ร่างแกร่งกอดอกกระชับยูกาตะเนื้อหนาเตรียมพร้อมตั้งรับผู้มาใหม่อย่างไม่รู้ตัว ฮิโรกิจ้องแผ่นหลังที่เริ่มเกร็งกับการมาของตนก็ขำน้อยๆ คนที่ต้องคุมคนให้อยู่ในคอนโทรลได้อยู่หมัดคนนี้ก็มีมุมที่แพ้ทางคนอื่นหมือนกัน ไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเท่าไหร่เลย แต่ที่น่าเศร้าคือ คนที่สามารถสร้างอิทธิพลให้กับจิตใจนิชิกิโดเรียวได้มากมายขนาดนั้นน่าจะเปลี่ยนไปแล้ว

...มันยิ่งน่าเจ็บใจ...

“ตอนนั้น ใครเป็นคนผิดกันแน่นะ ฉันหรือนาย” ฮิโรกิไม่ตอบคำถามนั้นแต่กลับรำพึงเรื่องอื่นออกมาเบาๆแต่ก็หมายให้คนที่ยืนอยู่ไม่ไกลได้ยิน

สายลมเย็นยังดูจะเทียบไม่ได้กับบรรยากาศอืมครึมที่คนสองคนกำลังสร้างขึ้นมาหยังเชิงซึ่งกันและกัน

เรียวยังเงียบไม่ตอบคำถามอื่นใดตามนิสัยถ้าตนยังไม่ได้คำตอบแรกที่ตั้งขึ้นมาก่อน แต่ดูเหมือนฮิโรกิจะไม่ใส่ใจ

“ฉันกลับมาแก้แค้นนาย”

เรียวละจากภาพวิวสวนไม้ดัดยามคำคืนตรงหน้าหันมาขมวดคิ้วมองคนที่ก้าวขึ้นมายืนเคียงข้างกายทันที ขณะที่ฮิโรกิละสายตาจากเรียวเงยหน้าขึ้นไปมองพระจันทร์บนฟ้ากว้างนั้นแทน...

“ตามสบาย ฉันไม่เคยห้ามอะไรนายได้อยู่แล้วนี่” เรียวพูดออกไปแบบนั้น แต่สายตายังมองจ้องหน้าสวยๆนั้นอย่างระวัง

“แต่.. ถ้าฉันจะไม่ทำกับนายโดยตรง”

รอยยิ้มเผยออกมาเล็กน้อย แม้นัยน์ตาคู่สวยจะยังไม่ละจากภาพเดิมตรงหน้าไปไหน แต่ประสาทสัมผัสกลับรับรู้ได้ถึงรังษีบางอย่างที่แผ่มาจากคนข้างกาย ดวงตาคู่โศกคงกำลังเปลี่ยนเป็นขมวดเข้มแบบเดียวกับเวลาใช้สั่งงานลูกน้องอยู่อย่างแน่นอน

                “หมายความว่ายังไง ฮิโระ”

**************************

ToBeCon จริงๆแล้วจ้า อย่าลืมคอมเมนท์บอกเล่าเก้าสิบกันนะจ๊ะ ^^

***************************

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนท์นะคะ ตอบเมนท์ๆ

smiledox    : 

จะให้ปล่อยทัตจังคืนพี่ยูจริงๆหรอ ให้ปล่อยไปหาคนอื่นดีไหม อิอิ พร้อมให้ชู้หมายเลขหนึ่งอ้าแขนรอรับอยู่นา

ploy@tatchi

จากนี้จะยิ่งวุ่นวายกว่าเดิมเพราะคนเริ่มเยอะ 555 แต่ถ้าเรื่องมันมากนักตอนจบอาจจะเอาระเบิดลงกำจัดเมะให้หมดแล้วเป็นสองสาวเค้าติงนังกันเองซะเลย เรื่องจะได้จบไวขึ้น อิอิ

ปล อีกเรื่องต่อแน่นอนค่า เรื่องนั้นมันชัดเจน ต่อง่าย อิอิ

pierce

ตอนนี้สองสาวเค้าเป็นคู่พุดเดิ้ลทอยตามกันไปแล้วววว อิอิ น่ารักทั้งคู่ หัวจุกกะหัวหยิก(ที่ยืดแล้ว)

นั่นสิ ให้คาเมะแก้เกมจินมันยังไงดี ยังนึกไม่ออกเพราะจินมันยังไม่ได้ทำอะไรเลย กร๊ากก เก๊กไปเก๊กมาตอดนิดตอดหน่อยอย่างเดียวเลย

renika

ช่วงนี้เหี่ยว(?)ป่วย เห็นใจเหี่ยว(?)หน่อยนะ ฮ่าๆ

จะให้เป็นUK ชิวาว่าผสมกะพุดเดิ้ลทอยหรอคะ ลูกออกมาน่ารักน่าดู แต่แบบนี้ปั๊กกะเซ็นต์เบอร์นาด(ไม่เอา ใจดีไป)เชาเชาอ้วน(ละกัน)ก็เหงาแย่เลย

AiYuki

ไม่มีสำรองอย่างร้ายแรง ฮ่าๆ แต่งๆไปตอนหน้าอาจไม่ใช่เรื่องเดิม ออกทะเลไปได้เรื่อยๆ เพราะลืมตอนเก่าๆไปหมดแล้ว

เรียกรักเอ้แล้วใช่ไหม? นั่นสิ รักแล้วแหละเน๊อะ แต่เอ้จังเรานี่สิ เอาไงดีหว่า

reeya

ขอบคุณที่เมนท์ให้เหมือนกันค่า ^^ จากนี้ไปจะพยายามให้ใจอ่อนลงกว่านี้นะคะ แข็งกันดีเหลือเกิน เดี๊ยวมันไม่จบ 555

zoda

ยังไม่รู้ใครจะทรยศหรือคิดยังไงกะใครแน่ อิอิ รอดูต่อปายยยยย รอคนออกให้ครบก่อนเดี๊ยวคงได้รู้กัน

nao

ตอนนี้ก็ยังกระดื๊บมาได้แค่คืบเดียวเช่นกัน โต๊ดนะก๊า

พักนี้รักพี่คิเป็นพิเศษคะ เลยส่งไปสู้กะจินมัน อิอิ เพื่อคาเมะที่รักเพ่คิทำด้ายยยยย

M

ทำไงดี เอาจี้ออกมาซะแล้ว เพ่เรียวแย่แน่เลย แต่ไม่ต้องห่วง เรียวเอ้ยังเยอะอยู่แน่นอน หุๆ

ning677

แง้ สั้นกว่าตอนที่แล้วอีกมั้งเนี่ยตอนนี้ ฮ่าๆ แต่เป็นคนความจำปลาทอง หุๆ มารออ่านต่อนะคะ

Asuka F.

ขอสองราชินีของคัตตุนเยอะๆ....เยอะคะ แต่ไม่ได้ลง T^T แบบว่าน้องเอ้ยังไม่ยอมน้องเมะ(หรอ???)

CanonD

ตอนนี้คุณเรียวแพ้ราบแล้วค่า อิอิ ^^ แถมมาเจอจี้อีก ไม่ได้ผุดแน่ ก๊ากกก ชอบแกล้งเรียว ไม่รู้ทำไม

sky

ดีค่า sky-san (ชื่อฟ้าแน่เลย ฮ่าๆ)

คนแต่งยังเลือกไม่ได้เลยว่าจะให้คู่ไหนดี อิอิ จะเป็ฯตาอยู่เอาเมะใช่ไหมคะ งั้นเดี๊ยวเป็นตายู เอ้ย ตาอยู่นับเบอร์ทูเอาเอ้ละกัน อิอิ แบ่งกันๆ

greenteasoda

ขอบคุณที่อ่านเรื่องนี้จ้า เพราะมันหาอ่านยากนี่แหละเลยต้องแต่งเอง 555 แต่ถ้าจะอ่านเรื่องอื่น เยอะๆ อัพเร็วๆไปหาที่บอร์ดนี้เลยจ้า   [url]http://z13.invisionfree.com/AiYukiFiction[/url]

เกือบลืมแปะรูป สองราชินีละกัน หุๆ

ช่วงนี้ คาเมะดะกำลังมาแรง(อยู่คนเดียว) 555

 see ya  

เพิ่มอีกๆ ฮ่าๆๆ 

รูปนี้ได้ใจ คาเมะมันดึงเอ้จังเข้ามาซบ กรี๊ดดด!!

เหมือนเพิ่มรูปตามคอมเมทเลยนะเนี่ย 5555 มีความสุขจริงๆ ชาวบ้านเค้าจะแอบด่าไหมเนี่ย อิอิ

ปล approve  AKameDa ...3P โหลดดดด

edit : เพิ่มรูปๆ