Part 5

Mystery Princess

            แสงแดดยามเช้าส่องรอดผ้าม่านผืนหนาเข้ามาเรียกให้เปลือกตาบางที่ปิดสนิทนั้นค่อยๆกระตุกก่อนจะเปิดขึ้นช้าๆ แต่เมื่อเจอเข้ากับความจ้าจนแสบตาทำให้ต้องหลี่ลงแล้วเบือนหน้าหนีทันที สมองที่ยังมึนเริ่มรู้สึกถึงร่างกายที่ดูหนักอึ้งขยับไม่ได้ดังใจจนสัมผัสได้ถึงความแปลก ความอุ่นที่ไม่น่าจะได้มาจากผ้าห่มผืนหนาที่คลุมกายแต่กลับเป็นกายเนื้อที่ไร้ซึ่งอาภรณ์อันใดปรกคลุมซึ่งตนกำลังนอนทาบทับอยู่เต็มๆนี่ต่างหากทำให้ร่างบางตกใจลืมตาขึ้นอีกครั้งเพื่อมองบุคคลที่กำลังกอดร่างตัวเองไว้แน่นอย่างตะลึง

            เวลาผ่านไปเกือบห้านาทีที่ปล่อยให้คนซึ่งดูเหมือนตัวสติจะออกไปวิ่งเล่นยามเช้ามีเวลาสำรวจตรวจดูใบหน้าหล่อซึ่งเมื่อหลับก็ยังหน้าตาดีอยู่ขณะนี้ว่าเป็นใคร หัวที่ยังปวดแทบระเบิดดูจะไม่ช่วยให้คิดอะไรออกว่ามันเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้า จนคนที่ใช้ร่างเป็นฐานที่มั่นคงเริ่มรู้สึกตัวบ้าง      

“อืมมม~~มอร์นิง~~”

“น..นะ นิ่ง” ทัตสึยะยังงงๆมองหน้าที่ตายังไม่เปิดแต่ปากขยับแล้ว

จินยังง่วงๆมั่วนิ่มใช่ลำแขนมหึมากอดรัดเอวบางแน่นเข้าอีกแล้วพลิกร่างมาเป็นฝ่ายกดทับจนคนตัวบางกว่าหลุดเสียงร้องแทบไม่ออกด้วยความตกใจทั้งที่ยังงงอยู่ไม่หาย

“จ..จิน…” พยายามเอ่ยถามคนที่ยังซุกใบหน้าไปกับซอกคอของตนไม่สนใจโลกพยายามจะหลับต่อ  รู้ตัวอยู่รึป่าวว่ากำลังกอดคนอื่นราวกับเป็นลูกหมีขาวนอนกอดตุ๊กตาหมีเท็ดดี้แบร์ตัวนิ่มไม่ยอมปล่อย

“หือ?” เสียงขานรับในลำคอยังพอให้รู้ว่าร่างสูงยังมีสติอยู่บ้าง

“คือ…?” จะถามอะไรก็ยังนึกไม่ออก.. มันไม่แน่ใจ

“เมื่อวานนายเมา ฉันเลยแบกนายกลับมา แล้วก็...นอน..” เสียงอู้อี้ตอบอย่างรู้ใจ ..คบกันมาตั้งนานทำไมจะไม่รู้ว่าคนในอ้อมแขนความรู้สึกช้าขนาดไหน

“แล้ว...?” แต่ก็ยังไม่เคลียในคำตอบเมื่อยังรับรู้ถึงความโหวงเหวงของผิวเนื้อที่สัมผัสแบนชิดของตัวเองที่กำลังรู้สึกถึงความอุ่นจนร้อนแทบลุกเป็นไฟในขณะนี้

“นายงองแง แถมอ้วกอีกต่างหาก เป็นงานให้ฉันต้องจัดการลอกคราบออกให้ ไม่งั้นเหม็นตายชัก” มือแกร่งกระชับตุ๊กตาหมอนข้างจำเป็นซุกใบหน้าเข้าหาสิ่งที่บอกว่าเหม็นทั้งที่จริงๆแล้วมันหอมหวานนุ่มนิ่มได้อย่างน่าแปลกใจแล้วทำท่าจะหลับฝันต่อขณะที่แอบสูดกลิ่นหอมเฉพาะตัวของคนในอ้อมกอดเข้าไปอีกหนึ่งฟอดใหญ่

‘….มาว่าฉันเหม็น ตัวเองก็กลิ่นเหล้าหึ่งเหมือนกันแหละน่า...’  ร่างบางเริ่มเรียกสติกลับมาได้พยายามดันร่างที่หนักกว่าหลายสิบกิโลนั้นออกแต่ก็ไม่เป็นผลจนทำให้รู้ว่าเหนื่อยเปล่า

“นี่ ไม่ไปทำงานหรือไง” ร่างบางเหลือบไปเห็นนาฬิการูปหัวกระโหลกเครื่องประดับของโปรดข้างโปสเตอร์อดีตนักร้องเจร็อกที่ชื่นชอบ

“เดี่ยวค่อยไปก็ได้งานไม่หนีไปไหนหรอก” จินยังอู้อี้ตอบแบบเลี่ยงๆอยู่แถวซอกคอขาวของทัตสึยะ

“ถ้าไปช้า คาเมะไม่รอกินข้าวฉันไม่รู้ด้วยนะ” แกล้งเอ่ยออกไปงั้นทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าไปตอนนี้ก็คงข้าวเที่ยงแล้วล่ะ

แต่มันก็ได้ผลเมื่อจินกระเด้งตัวมองซ้ายมองขวา ถึงหน้าจะยังมึนๆ แต่ก็ยอมวิ่งเข้าห้องน้ำไปแต่โดยดี

ทัตสึยะค่อยๆขยับตัวลุกเพราะปวดหัวตึบ ยังงงๆมึนๆเพราะพิษของแอลกอฮอล์อยู่ไม่หาย มือบางกวาดเอาผ้าห่มขึ้นคลุมกายแล้วเดินออกไป ...แอบถอนหายใจเมื่อรู้สึกว่ายังเดินคล่องดี

.... แค่นอนเฉยๆจริงๆด้วย...คาดหวังว่าอะไรจะเกิดนะเรา บ้าจริงๆ…

            ขณะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก็เหลือบไปเห็นวัตถุชิ้นเล็กสะท้อนแสงแดดเข้าตา มือบางก้มลงเก็บมงกุฎติดผมอันเล็กที่ล่วงอยู่บนพื้นขึ้นมาพิจารณา

            “เวทมนต์คลายแล้ว...ฉันคงเป็นเจ้าหญิงของนายได้แค่เที่ยงคืนสินะจิน”  มือบางกำชายผ้าที่ห่อตัวไว้แน่นก่อนนั่งลงอย่างหมดแรงบนโซฟา อยู่ดีๆก็รู้สึกเหงาขึ้นมาจับใจ…

...เมื่อตื่นจากฝัน โลกของนิทานก็สลาย ทุกอย่างดำเนินเดินสู่หนทางแห่งความเป็นจริงเช่นเดิม...

...เจ้าหญิงเมื่อค่ำคืนก็คงยังเดียวดายรอเจ้าชายต่อไป...

..............................................................

“โอฮาโยะ”

“โย๊ะบ้านแกดิจิน บ่ายกว่าแล้ว ....เมื่อเช้าไปไหนมาว่ะ ปล่อยให้ฉันรับหน้าเมเนเจอร์ซังกันอยู่ได้แค่สี่คน”  ทานากะ โคคิเป็นผู้เบิกโรงรับการทักทายของจินที่เดินเปิดประตูเข้ามา

“ไหนว่าสี่ ทำไมฉันนับได้แค่3ตัววะ” แต่ดูเหมือนจินจะไม่สนใจคิหรือเมเนเจอร์ซัง เพราะคนที่หวังว่าอยากจะเจอหน้าเป็นคนแรกของการทำงานกลับไม่อยู่ให้เห็น

และเหมือนเพื่อนผู้แสนฉลาดจะรู้เป้าหมายของร่างสูงดีอยู่

“คาเมะอ่ะรึ...หนีไปกินข้าวแล้ว...”

“อ้ากกกก ที่ไหน ห้องอาหารปะ”

จินโวยวายโยนข้าวของที่ถือมาไปไว้ที่โต๊ะประจำก่อนจะวิ่งหน้าตั้งออกไปทันที ไม่รู้เพราะอยากเจอคาเมะหรือท้องตัวเองมันกู่ก้องเรียกร้องข้าวเช้าควบกลางวันกันแน่

“ไอ้บ้า ไปคงเจอหรอกป่านนี้ จะบอกว่า... ‘แล้วไปทำงานต่อแล้ว’...ต่างหาก”

โคคิยืนเกาหัวสายหน้าอย่างระอาก่อนจะสังเกตุเห็นเพื่อนตัวเล็กอีกคนที่ค่อยๆคืบคลาน...ไม่ใช่ ค่อยๆเดินก้าวเข้ามาอย่างง่วงงุน

“อุเอพี!! อ่า….เป็นไร ดูหน้าซีดๆนะ” จุนโนะเตรียมเข้าไปจู่โจมชวนเล่นเกมเมื่อเห็นเป้าหมายผู้ว่างมาเล่นเกมแข่งกับเขาบ่อยๆเดินเข้ามา แต่สภาพของทัตสึยะทำให้ชักไม่แน่ใจว่าใช่ตัวจริงหรือเปล่า

“เดี๋ยวเล่นด้วยทีหลังแล้วกันจุนโนะ ตอนนี้ปวดหัว” ร่างบางโยนกระเป๋าไปไว้บนโต๊ะประจำแต่ไม่ได้วิ่งหน้าตั้งออกไปไหนเหมือนใครบางคน เพียงแต่ทิ้งตัวลงนอนไปบนโซฟาที่มีนากามารุนั่งอยู่ ความที่ไม่ค่อยได้เอาของมึนเมาเข้าเส้นเลือดสักเท่าไหร่ทำให้อาการแฮ็งค์ยังติดสอยห้อยตามมาแบบต่อเนื่อง ไม่เหมือนหมีบวมเบียร์บางตัวที่ดูจะคอนโทรนปริมาณแอลกอฮอลล์ได้ดี

“แค่ปวดหัวนะ?” คนที่นั่งอยู่ก่อนหน้าเอ่ยถามขึ้น เป็นคำถามที่ทัตสึยะประมวลผลไม่ทันว่ามันหมายความว่าอย่างไร

“หือ?”

“เปล่าๆ...ไปเดทกะไอ้จินมาเมื่อวานเป็นไงมั้ง”

“ห๊า!!?”  ทั้งโคคิและจุนโนะหลุดเสียงร้องอย่างสงสัยขึ้นมาพร้อมกันทันทีที่ได้ยิน ขณะที่ทัตสึยะได้แต่สะอึกก่อนจะสายหน้าดิกพยายามใช้สมองที่กำลังมึนๆเพื่อคิดหาถ้อยคำมาปฏิเสธเสียงแข็ง

แต่...

“เฮ่...ใครว่าจินมันไปกับอุเอดะจัง หมอนั่นไปกับคนอื่นต่างหาก” 

ไม่ต้องเปลืองแรงทัตสึยะเมื่อแขกที่แม้ไม่รับเชิญก็มาสามารถเดินเข้ามาเที่ยวเล่นในห้องพักของคัตตุนได้สบายเข้ามาขัดตาทัพให้ ไม่ใช่ใครที่ไหน ยามาชิตะ โทโมฮิสะ เพื่อนสนิทของสองหนุ่มร้องนำแห่งวงนั่นเอง แต่ถ้าจะถามว่ามาจากไหน มายังไง และมาทำไมคงไม่ใช่ประเด็นสำคัญเมื่อบางอย่างที่ร่างสูงถือมาเป็นพรีเซนเทชั่นประกอบคำพูดที่เอ่ยออกไปก่อนเดินพ้นประตูเข้ามาให้เห็นทั้งตัวนั้นมันน่าสนใจกว่า

ภาพถ่ายไม่ชัดนักเพราะถูกขยายให้ใหญ่กว่าขนาดจริงๆล่อนมาให้ดูถึงมือสมาชิกบอยแบนด์วงดังแต่ยังไม่ได้เดบิลว์คนละใบ ภาพร่างสูงหุ่นหนาที่ดูด้วยหางตาหรือกลับหัวมองก็จำได้ทันทีว่าคือ อาคานิชิ จิน นักร้องนักแสดงผู้โด่งดังแห่งค่ายจอนนี่เอนเตอร์เทรนเมนต์กำลังยืนจับมือบ้างโอบบ้างอยู่กับสาวนางหนึ่งที่ไม่ต้องใช้หางตาหรือกลับหัวดูก็รู้ได้เลยว่าสวยระดับนางแบบดาราดัง...แต่ เธอคนนั้นคือใครกัน?

“ใครวะ?” โคคิอุทานออกมาเมื่อพยายามส่องพยายามพลิกภาพเพื่อหามุมมองให้ได้สเกลล์ที่ชัดขึ้น แต่เนื่องด้วยคงเป็นภาพที่ได้มาจากปาปารัสซี่มือสมัครเล่นที่เกิดอยากจะเป็นขณะยืนอยู่ข้างถนน เลยได้รูปมาแบบไม่โปรฯนัก แต่แค่หน้าด้านข้างก็สวยได้ใจ

“นั่นดิ สวยชี๊ปเลยว่ะ” จุนโนะสมทบขณะแลกกันดูภาพกับโคคิ โดยมียูอิจิที่กำลังใช้สายตาเพ่งจนรูปแทบทะลุไปถึงข้างหลัง ก่อนหันมามองที่ทัตสึยะแบบทันทีจนคนที่นั่งหน้าซีดอยู่ตกใจจนแทบหงายหลัง ส่างเมาทันตาเห็น

“หย๊า!!...มะ.. มะ..ไม่รู้....”

“เฮ้ยจิน..คนนี้ใครวะ ฉันมาเพื่อถามนายเรื่องนี้โดยเฉพาะเลยนะเนี่ย” ยามะพีหันไปทักบุรุษผู้กำลังเดินคอตกราวกับผมฟูๆบนหัวมันหนักเข้ามา มือยกขึ้นทักทายกันแบบสนิทสนมก่อนจินจะตอบกลับไปแบบไร้อารมณ์

“ถ้าไม่ได้มาเพราะรักและคิดถึงก็ไม่ต้องมาให้เห็นหน้าเลยนาย.. ไป๊ๆ”

“โห ใจร้ายว่ะเพื่อนเลิฟ ฉันแค่จะมาเตือนนายก่อนอาราชิ(พายุ)จะลงต่างหาก”

“ทำไม มัสสึจุนรึไอบะซังจะลงมารึไง งั้นฝากบอกด้วยนะว่าจินคนนี้ไม่ว่างคุย หิวราเมง”

“ไอ้นี่...ไม่ใช่อาราชินั่นเฟ้ย... แล้วเป็นไร หน้าตูดเป็นหมีกินนมบูดเลย”

“หาคาเมะไม่เจอ” คนตอบกลับเป็นโคคิที่ยินดีช่วยซ้ำเติมอย่างเต็มใจ

“อ่าว แล้วก็ไม่ถาม...อยู่ข้างบน คุยกับจอนนี่ซังอยู่ เพิ่งแยกกันเมื่อกี้” มะพีตอบเรียบๆแถมชี้นิ้วประกอบการบรรยายให้จินได้นึกเคืองเล่นเตรียมกระโดดกัดคอเพื่อนรักจนยามาชิตะต้องยกคอนเวอส์ขึ้นมายันหลบ

            “เอ้ยจิน...เดี๋ยวเล่นด้วย แต่ถามนี่ก่อน สาวคนนี้ใครวะ” มือยาวๆของยามะพีดึงเอารูปจากมือโคคิขึ้นมายัดเยียดให้จินดูจนแทบติดหน้า

ร่างสูงกระพริบตาปริบๆ ดึงรูปออกมาเพ่งดูชัดๆก่อนจะยิ้มเหมือนเพิ่งนึกได้

“ถ่ายได้ดีทีเดียวแต่เสียดายมุมกล้องไม่ค่อยดี มีอีกไหมว่ะ ทำไมไม่เอาตอนขบซอกหูหรือจูบแก้มมาด้วยล่ะ”

โป๊ก!!!   แล้วร้องเท้าแตะคู่งามลอยจากมือบางมาประเคนถึงหัวฟูๆของจินทันทีที่พูดจบ

“โอ้ย เจ็บนะอุเอโบะ”

            “พูดเล่นไปได้” ทัตสึยะหน้าแดงมองจินที่กำลังทำหน้าเบ้เอามือลูบหัว จะตอบว่าไม่มีซีนขบหูตอนอยู่กลางถนนมีแต่หอมแก้มก็ยังดีที่ยั้งปากไม่หลุดให้คนอื่นสงสัยได้ทัน ซึ่งคนอื่นอาจคิดว่าเป็นเพราะอดีตหัวหน้าคงโกรธที่ลูกวงตัวดีไปก่อเรื่อง แต่ในใจจริงนั้นร้อนวูบวาบเสียวสันหลังตัวเองวืดเลยทีเดียว

...เป็นเรื่องสมใจแล้วไหมละจิน....

            “ความจริงมีรูปชัดกว่านี้นิดหน่อย แต่เรียวจังเชิดเอาไปก่อนแล้วว่ะ ชมด้วยว่าคนนี้สวยดี เออ ฝากมาบอกอีกด้วย..ว่าเบื่อเมื่อไหร่ยินดีช่วยรับรักษาแผลใจแบบตัวต่อตัว..มันยังไงวะจิน” คนส่งสารยังงงๆแต่ก็บอกไปตามที่รับมา

            ขณะที่ทัตสึยะทำหน้าเหวอเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานเจอใครสักคน

            ‘ซวยแล้วววว!!จำได้คับคล้ายคับคลาว่าเจอนิชิกิโดที่ผับ...ตายแน่!!  หมอนั่นจะมาหาเรื่องแกล้งเราไหมเนี่ย แล้วเมื่อวานพูดอะไปบ้างวะ จำไม่ได้เลย แย่แล้วๆๆๆๆๆ’     

“อา~คา~นิ~ชิ๊~~~~~~!!!!!!!!”

ขณะที่ทัตสึยะกำลังพารานอยย์ไปกับเหตุกาณที่เพิ่งนึกขึ้นได้ ประตูห้องพักก็ถูก(ถีบ)ให้เปิดออกอย่างรุนแรงราวกับพายุโซนร้อนกำลังหมุนรวมตัวแปลสภาพเป็นทอนาโดพัดเข้ามาถึงในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆขนาดสี่เสื่อครึ่งนี้จนจินตกใจกระโดดไปยืนหลบหลังโต๊ะที่อยู่ใกล้ๆทัตสึยะอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณแบบทันท่วงที(อาจมีเห็นหางสีชมพูสั้นๆโบกให้เห็นไวๆ)

            “ไอ้ตัวดีหายไปไหน” เมเนเจอร์สาวใหญ่ผู้มากด้วยพลังเดินเข้ามาตบโต๊ะดังป้าบประกอบคำพูดที่หนักหน่วง ทุกคนพร้อมใจกันชี้นิ้วไปคนละทิศคนละทาง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าช่วยมันทำไมแต่เมื่อเห็นหน้าโหดๆนั่นแล้วรู้สึกกลัวแทน

“อย่าให้รู้นะว่าเอาตูดอ้วนๆไปมุดไว้ตรงไหน เมื่อวานไปทำอะไรมา!!!! ไปตกสาวที่ไหนมาเดทด้วยอีก เคยสั่งแล้วไม่จำรึไงว่าอย่าให้ประเจิดประเจ้อ... แล้วดันควงที่ไหนไม่ควงดันไปควงกลางชิบูยะ...ฮึ่ยยย ใช้สมองส่วนไหนคิด!!!!ห๊า?!!! $#%&*&*@ หรือสองมันย้ายไปอยู่ที่ตูดแล้วจริงๆ นี่ถ้าไม่ไปดักรูปนี้มาจากช่างภาพอิสระได้ก่อนที่ไอ้หนังสือบ้าวันศุกร์มันได้เอาไปลงละก็...ฉาวอีกแน่ รู้ไหมว่าต้องจ่ายไปเท่าไหร่ห๊า!!!!!!!...ที่สำคัญผู้หญิงคนนี้เป็นคร้ายยยยยย????!!!#$^*)^+&!%^(@”

พายุลูกใหญ่พัดโหมกระหน่ำเป็นแบ็กกราวด์ มือหญิงสาวทุบลงบนโต๊ะอีกครั้ง รูปแอบถ่ายกระจายว่อนจนทัตสึยะต้องหยิบเอาหนังสือที่วางอยู่ใกล้มือขึ้นมาปิดหน้าทันทีด้วยความตกใจ พยายามหายใจให้ทั่วท้องก่อนจะเลื่อนหนังสือลงแอบมองกระพริบตาปริบ

“แต่งตัวแบบนี้น่าจะเป็นนางแบบที่ไหนสักแห่งนะเนี่ย แบนร์ดเนมจ๋าขนาดนี้น่าไปจีบแข่งกับไอ้จินมัน” โคคิพูดยังไม่ทันจบก็โดนมะเหงกไปหนึ่งที

“อยากโดนดีอีกคนหรือไงแค่นี้วงนายก็ขึ้นทะเบียนจนจะไม่ได้เดบิลแถมจะโดนแบนด์เป็นอันดับต้นๆแล้วนะ...ที่สำคัญฉันถามหาไปทุกโมเดลลิงค์แล้วไม่เจอที่ไหนพอเข้าแก็ปเลย” บ่นก่อนจะวกกลับมาเรื่องเดิม

“ถ้าใครเจออาคานิชิให้ถามด้วยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร” หน้าตายังคงความโหดให้เด็กๆในคอนโทรลกลัวได้ที่ ทุกคนในห้องกลืนน้ำลายคิดถึงสวัสดิภาพสุดท้ายของสาวน้อยคนสวยนั้น ขณะที่ทัตสึยะได้แต่หน้าซีดกว่าเดิม

“จะ...จะทำอะไร ผม เอ้ย..เธอคนนั้นหรือครับ” มือเย็นจนจินที่แอบอยู่ใกล้ๆเอื้อมมาจับเล่นแล้วแกล้งเป่าลมหายใจเผื่อจะให้อุ่นขึ้น แต่มือบางกลับตบลงไปบนหน้าผากนั้นไม่เบานักทั้งที่ไม่ได้มองว่าตำแหน่งจริงอยู่ตรงไหนจนจินที่แอบกลั้นเสียงร้องไว้นึกสงสัยในตาหลังหรืออาจมีกุมารทองบอกตำแหน่ง

บรรยากาศยังคงกดดันด้วยดวงตาที่หลี่มองทัตสึยะจนเหงื่อแตกขยับร่างหนีไปเรื่อยๆ

“ถ้ายังไม่ได้เข้าสังกัดไหน... สวยขาวสูงยาวหุ่นดีหน้าตาอินเตอร์ขนาดนี้ ก็เอามาเป็นนางแบบจริงๆนะสิ”

            จินเกือบหลุดคิกเมื่อได้ยินคำพูดของเมเนอเจอร์จอมโหดที่หัวการค้าได้ไม่ว่าจะในสถานการณ์ไหน ขณะที่ร่างบางแทบทรุดหลุดถอนหายใจเฮือก ก่อนเปรยออกไปเบาๆเมื่อมองเห็นพายุกำลังสบายตัวออกจากห้องไปแล้ว

“คงจะให้เจอตัวหรอก”

ยูอิจิเดินมาดึงคอเสื้อจินจนต้องยึดตัวขึ้นมาให้หน้าหล่อๆนั้นอยู่ในระดับสายตา ก่อนจะถามเสียงเข้ม

“ว่าไง ที่เค้าถามก็ได้ยินแล้วเพราะฉะนั้นตอบมาว่า...เธอ...คนนี้เป็นใครวะ”

จินกระพริบตาปริบก่อนจะยิ้มหวานให้...

“Princess”

ภาษาอังกฤษสำเนียงดีที่ฟังเข้าใจแบบไม่ต้องแปลทำเอาคนฟังแต่ละคนจะคิดค้นนัยยะกันไป...ชื่อคลับ ชื่อคน ชื่อแมว ชื่อหนัง...แต่ที่แน่ๆลองจินมันตอบแบบนี้คงไม่สามารถคั้นความจริงออกมาจากปากที่มักจะเฮฮาบ้าบออยู่ได้ตลอดเวลาแน่นนอน

“ไอ้บ้า!!!”...มนุษย์ที่เหลือหันมาช่วยกันกระโดดส่งตรีนถีบจินอย่างเอ็นดูกันทั่วหน้า

และท่ามกลางความชุนละมุนวุ่นวายซึ่งมีทัตสึยะยืนมองอย่างหน่ายใจจนสายตาหันไปพบกับใครบางคนที่เดินเข้ามายืนกอดอกมองได้สักพักนึงแล้ว

“คาเมะ!”

เสียงของทัตสึยะที่เอ่ยเรียกออกไปไม่ดังนักแต่กลับชัดและทรงอานุภาพพอให้ทุกการเคลื่อนไหวหยุดนิ่งลงโดยพลัน

คาสึยะเดินเข้ามายืนมองรูปแต่ละใบที่ยังวางเกลื่อนบนโต๊ะ

“สวยดีนี่จิน...ใครละคราวนี้” น้ำเสียงนิ่งเรียบราวกับไม่แปลกใจ..หรือไม่ก็ ..รู้..ดีอยู่แก่ใจอยู่แล้ว

ทุกสายตาจับจ้องอยู่ที่ร่างเพรียวที่ยังยืนพิจารณาคนในรูปช้าๆ ....ทำไมจะไม่รู้ว่าระหว่าง จินกับคาเมะนั่น มันมีอะไร บนความสนิทสนมซึ่งเคยมากจนคนรอบข้างไม่แน่ใจว่าเกินเลยไปถึงไหนกันแล้วนั้น...ตอนนี้มันกลับรู้สึกได้ว่าไม่เหมือนเดิม

นัยน์ตาคู่สวยละออกมาจากภาพในมือจนได้ เล่นเอาคนดูลุ่นตัวโก่งว่าคาเมะจะมาอารมณ์ไหน แต่...  

“ถ้าหาตัวจริงได้ก็บอกด้วยนะ จะได้แสดงความยินดี” ริมฝีปากคู่สวยหยักยิ้มขึ้นส่งตรงให้จินอย่างไม่ต้องสงสัย บอกไม่ถูกว่าแฝงอะไรไว้ในคำพูดหรือเปล่าแต่ทุกคนฟังแล้วมันกลับรู้สึกหนาวๆชอบกล และคนที่สะท้านที่สุดคงไม่ใช่ใคร…

จินกำมือแน่นพูดอะไรไม่ออกขณะที่คนอื่นค่อยๆปล่อยมือจากก่อนหน้าที่ใช้ฉุดทึ้งร่างสูง แล้วค่อยๆพยายามพาตัวเองลาโรงออกไปช้าๆ โคคิและจุนโนะชิ่งออกไปจากซีนได้ก่อนด้วยความว่องไว ขณะที่ยูอิจิสะกิดเบาๆที่แขนทัตสึยะเป็นการบอกว่า...ออกไปได้แล้ว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเรา

แต่ทัตสึยะยังคงลังเล .....เพราะถ้าเขาอยู่อธิบาย บางที......

คาเมนาชิยังคงนิ่งมองรูปในมืออย่างไม่สะทกสะท้านไร้ซึ่งอารมณ์โกรธหรือหึงให้คนที่ยังยืนนิ่งมีความหวัง

            “งั้นฉันไปก่อนละกัน” ยามาชิตะซึ่งยืนนิ่งมองจินทีคาเมะทีอยู่นานเลยทำลายความเงียบแล้วเตรียมเดินออกไปบ้าง

“เดี๋ยวพี ฉันไปด้วย...ต้องไปสตูดิโอพร้อมกันอยู่แล้วนี่” คาเมะวางรูปลงไปที่เดิม ก่อนจะเดินนำยามาชิตะออกไป แต่ก่อนจะผ่านร่างบางๆของทัตสึยะ

“น่ารักดีนะ คนในรูปนั้นนะ” คาเมะเปรยให้ได้ยินกันสองคนเบาๆก่อนจะเดินเลยไปจริงๆ ทำเอาคนได้ยินตาโตมองตามอย่างนึกมึนงงสงสัยไม่เข้าใจในความหมาย

ยามะพีถอนหายใจมองตามคนที่เดาอารมณ์ไม่ออกนั้นไปก่อนหันมาที่จิน “แล้วเจอกัน”

อาคานิชิจินยังคงยืนนิ่งเป็นรูปปั้นสายตายังจับอยู่ ณ ที่เดิมที่เคยมีร่างเพรียวยืนอยู่ อารมณ์ในตอนนี้ไม่บอกก็พอรู้ว่ามันกำลังโหวงเหวงราวกับอากาศธาตุที่กำลังจะแตกสลายไปเสียอย่างนั้นจนร่างทั้งร่างทรุดลงนั่งเอามือกุ้มหัวเพื่อซ้อนใบหน้าที่เจ็บปวดนั้นไว้ ทิ้งให้คนที่ยังยืนนิ่งมองอยู่นึกสงสารขึ้นมาจับใจ

            “ฉันทำบ้าอะไรลงไป”

            ทัตสึยะหลับตาลงซึมซับน้ำเสียงที่สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดของจิน ขณะที่พยายามข่มความรู้สึกลึกๆของตัวเองลงเช่นกัน

“ใช่ มันบ้า นายก็น่าจะรู้ว่ามันอาจจะต้องเป็นอย่างนี้อยู่แล้วนี่จิน”

...ความคิดง่ายๆโดยการดึงคนอื่นเข้าไปดิ้นอยู่บนกองไฟที่พวกนายสองคนก่อขึ้น ไม่ใครก็ใครคงจะโดนเผาตายทั้งเป็นเสียเอง

...และถ้าคนที่ต้องรับความเจ็บปวดนั้น เป็นฉันล่ะ...

“ฮึ้ย!! ไร้ประโยชน์ชะมัด” มือแกร่งชกเข้ากับกำแพงอย่างแรงจนน่าผิวเนื้อน่าจะแตกแต่ร่างสูงก็ยังไม่สนใจซบหน้าลงกับเข่าตัวเอง

...ไร้ประโยชน์?...ฉันมันไร้ค่าไม่มีประโยชน์ขนาดนั้นเลยหรอจิน.....แต่สำหรับฉัน วันนั้นมันมีค่ามากมายเลยนะ...

ทัตสึยะยืนกำมือแน่น พยายามกลั้นหายใจพูดออกไปด้วยเสียงที่เบาหวิว

“ก็เตือนนายแล้ว” มือบางวางลงบนผมนิ่มนั้นเบาๆอย่างต้องการปลอบโลม อย่างน้อยเค้าก็มีส่วนผิดเต็มๆ ที่ไม่เคยห้าม กลับทำตามที่จินขอทุกอย่าง

“เอาน่า...ยังไงคาเมะก็รักนายอยู่แล้วล่ะ แค่ไม่แสดงออกก็เท่านั้น... ไม่มีใครที่จะสนิทและสำคัญไปมากกว่านายหรอก ฉัน...รู้...”  น้ำเสียงที่เอ่ยพยายามให้ร่าเริงทั้งที่ใบหน้าราวกับจะร้องไห้ก็ไม่ปาน

มือแกร่งเอื้อมมากุมมืออุ่นอย่างต้องการที่พึ่ง ใบหน้ายังซ้อนไว้ไม่อาจเดาได้ว่ามีน้ำตาหรือไม่ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องกว้างซึ่งตอนนี้มีเพียงแค่คนสามคนที่อารมณ์ต่างกันไป

จนอยู่ๆร่างสูงที่ยังนั่งนิ่งนั้นฉุดมือบางเข้าหาตัวจนร่างเล็กๆถลาเข้าสู้อ้อมกอดแกร่งนั้นทันที

“อ๊ะ!!”  ทัตสึยะตกใจกับอาการของจินไม่ต่างกับยูอิจิที่อ้าปากค้างพูดไม่ออกเช่นกัน

            “ขอบใจนะทัตจัง นายอยู่ข้างฉันเสมอเลย...ขอร้อง อย่าไปไหนนะ...อยู่กับฉัน อยูข้างฉัน...นะ”

            คำพูดที่ไม่รู้ว่าจริงจังกับมันแค่ไหนของจินเล่นเอาน้ำตาแทบล่วงออกมาจากดวงตาคู่สวยที่ตอนนี้กำลังฝืนยิ้มให้กับตัวเอง ลำแขนเล็กเอื้อมกอดตอบช้าๆ

            “ฉันจะไปไหนได้ล่ะ เพื่อนายแล้ว...ฉัน...”   ทัตสึยะกัดฟันแน่นก่อนจะพูดออกไปให้จบ

            “ก็เรา...เพื่อนกันนี่นา”

...จะต้องทำยังไง ฉันจึงจะรักษาความเป็นเพื่อนแบบนี้ไว้ได้ตลอดจิน...บอกฉันที